تأویل از جملۀ مهمترین واژههایی است که شیعه و معتزله از ابتدا تاکنون، برای فهم آیات الهی به آن توجه کردهاند. اهل حدیث، همواره به تأویل نگاهی منفی داشتهاند و گاهی آن را بدعت پنداشتهاند و مفسران آنها از تأویل اجتناب کردهاند و دور بودن از آن را درست دانستهاند. در عصر کنونی ابوزید از متفکران معتزلی، راهکار فهم درست قرآن را تأویل میداند؛ وی بر این اعتقاد است که با تأویل میتوان امروز با قرآن ارتباط برقرار کرد و زندگی قرآنی داشت و در جهان امروز به قرآن حیات مجددی داد. در این نوشته با روش توصیفی – تطبیقی دیدگاه ابوزید دربارۀ تأویل را بر اساس نظر علامه گزارش و نقد میکنیم. نتایج نشان داد آنچه او تأویل میخواند، با آنچه طباطبایی تأویل میداند به لحاظ معنا و مفهوم اختلاف شگرفی دارد. طباطبایی «تأویل» را تلاشی برای دستیابی به معارف عمیق قرآن میداند که الفاظ را یارای بیان آن نیست؛ ولی ابوزید تأویل را عصری کردن فهم قرآن میداند. البته شاید بتوان وجه جمعی برای آن دو پیدا کرد و آن اینکه با فهم عمیق قرآن، میتوان مسائل امروز و فردای بشر را حل کرد.