دانشگاه تهران مجله علمی " فلسفه دین " 2008-7063 23 3 2026 09 23 Two Philosophical Uses of the Idea of "al-ajzāʾ al-aṣlīya" (Principal Components) in Kalām (the Islamic Theology) دو کاربرد فلسفی از انگارۀ «الأجزاء الاصلیه» در کلام اسلامی 205 216 108350 10.22059/jpht.2026.409554.1006181 FA سیدعلی طالقانی گروه فلسفه و کلام، دانشکدة فلسفه و اخلاق، دانشگاه باقرالعلوم، قم، ایران 0000-0002-2755-4981 Journal Article 2026 01 18 The concept of al-ajzāʾ al-aṣlīya (principal components) has played a pivotal role in the history of Kalām. Initially, it emerged as a criterion for the diachronic identity of material bodies, formulated to resolve the “Eater and the Eaten” (ākil wa maʾkūl) paradox; here, identity over time is defined solely by the continuity of these components. However, by the seventh Islamic century, the term acquired a distinct application, emerging within debates regarding the nature of the human self. In this later context, it was posited that “I am the principal components of the material body,” serving as a physicalist response to the inquiry regarding personal identity. This interpretation is logically independent of the earlier theory and carries different philosophical implications. This article differentiates between these two applications and provides a critical analysis of their respective theoretical frameworks. در تاریخ کلام اسلامی، انگارۀ «الأجزاء الأصلیه» نقشی کلیدی داشته است. نخستین ‌بار این انگاره در نظریه‌ای دربارۀ معیارِ این‌همانیِ درزمانیِ بدنِ مادّی و به‌ عنوان پاسخی به شبهۀ آکِل و مأکول ظهور کرد. از این منظر، معیارِ این‌همانیِ بدن مادّیِ ما در طولِ زمان این‌همانیِ اجزای اصلیِ آن است و نه چیزِ دیگر. اما در قرن‌ هفتم انگارۀ «الاجزاء الاصلیه» کاربردی متمایز یافت و در دیدگاهی دربارۀ چیستیِ خویشتنِ انسانی ظاهر شد: «من همان اجزای اصلیِ بدن مادّی هستم». این دیدگاه فیزیکالیستی مستقل از دیدگاه قبلی است و لوازمِ منطقیِ متفاوتی دارد. در این مقاله این دو کاربرد بازشناسی و توضیح داده شده است. https://jpht.ut.ac.ir/article_108350_9201437fc99f6ba177acb698e6627e92.pdf