دانشگاه تهران مجله علمی " فلسفه دین " 2008-7063 10 1 2013 04 21 Motahhari's Conceptualization of Divine Revelation: from Reductionism to Comprehensive Views, and Its Relation with Faith and Fitrah (nature) مفهوم سازی استاد مطهری از وحی: از تحویلی¬نگری تا جامع¬نگری، و ارتباط آن با فطرت و ایمان 5 27 35066 10.22059/jpht.2013.35066 FA فرشته ابوالحسنی نیارکی دانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهران هاشم قربانی دانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهران احمد بهشتی استاد گروه فلسفه دانشگاه تهران Journal Article 2012 05 01 This paper has studied Motahari's point of view  on the divine revelation as a methodological problem. In Islamic philosophers' point of view, divine revelation is result of union of prophet and active intellect. They consider the divine revelation as knowledge and emphasize its cognitive identity. On the other hand, some scholars reduce the divine revelation to tendencies and emphasize its attitude and non-cognitive identity. Both views suffer from reductionism. But for Motahari, divine revelation is considered as both tendency and knowledge. Far away from reductionism, he presents a comprehensive view and explains a complete definition of divine revelation. The relation of divine revelation to faith and <em>fitrah </em>(nature) is another issue discussed here. Motahari's conceptualization of faith is based upon his view on divine revelation. So faith also is considered as to have both cognitive and non-cognitive identity. This conceptualization of faith and divine revelation is coherent with the way he understands <em>fitrah</em>. Thus, the analysis of faith, <em>fitrah</em>, and divine revelation, as Motahari describe them, are coherent with each other. جستار حاضر، از منظری روش­شناسانه، جامع­نگری استاد مطهری به بحث تحلیل مفهوم وحی را کاوش می­نماید. از سویی، فیلسوفان مسلمان وحی را اتصال نبی با عقل فعال تلقی کرده و فقط به هویت علمی و شناختاری آن تأکید می‌کنند؛ و از سوی دیگر، برخی متفکران وحی را به صرف گرایش و تجربه نبی ارجاع داده­اند. در این تصور از وحی، بر بعد تجربی­انگاری و گرایشی وحی تأکید می­شود. هر دو رهیافت تصوری فروکاهش‌گرایانه و تحویلی­نگر از وحی ارائه می­دهند. استاد مطهری، با نقد هر دو رهیافت، به تحلیلی جامع­نگر از وحی الاهی دست یازیده­اند: به اعتقاد ایشان، وحی الاهی علاوه بر اینکه بعد شناختاری دارد و پیام الاهی است، بعد گرایشی نیز دارد. در مقاله حاضر، با بررسیدن مقام جامع­نگری از وحی، ارتباط آن با ایمان و فطرت نیز نزد مطهری واکاوی می­شود. مفهوم­سازی استاد از ایمان، از حیث روشی، از تصور ایشان از وحی کسب هویت می­کند. بنابراین، ایمان نزد مطهری هویتی دو بعدی دارد: شناختاری و گرایشی دارد. این تحلیل از وحی و ایمان با تقسیم فطرت به دو بعد شناختی و گرایشی نیز متلائم است؛ یعنی، تصور استاد از دو بعدی بودن انسان در تحلیل ایشان از وحی و ایمان مؤثر افتاده است. بدین‌سان، در منظومه فکری استاد، این سه بحث در تعامل ناظر بر هم هستند. https://jpht.ut.ac.ir/article_35066_ff81bdebd5fc64b8ef59afb09c7e5447.pdf