دانشگاه تهران مجله علمی " فلسفه دین " 2008-7063 13 4 2016 12 21 Evaluating the Efficiency of Non-literally Interpreting the Quranic verses ارزیابی کارآمدی « تأویل گرایی» در فهم قرآن 681 696 61122 10.22059/jpht.2016.61122 FA روح الله نجفی استادیار دانشگاه خوارزمی Journal Article 2014 06 19 When the literal meaning of the Qur’anic verses are incompatible with meta-qur’anic sources, the faithful reader of the Qur’an goes beyond the literal meaning to the non-literal one. The opposing ideas to the literal meaning of the verses come from the philosophical, historical or scientific sources. This paper, aside from explaining the nature and procedure of how the transition from the literlal meaning to the non-literal one works, discusses about the legitimacy or illegitimacy of this procedure. In addition, it is shown that the non-literal interpretation is not always and everywhere efficable and valid, and faces limitations and difficulties. The most important challenge of applying the non-literal interpretation is when this meaning is not actually meant by the author at the time of the Qur’anic revelation. In fact, the non-litral interpretation is based on the new scientific discoveries and at the time of revelation of the Qur’an, there was no reason to mean anything but what was literally meant. In addition, in discussions with disbelievers of the Qur’an, resorting to the non-literal interpretion is of no avail, for they don’t  regard the Qur’an as infallible – which was the reason to fo go beyond the literal interpretation of the Qur’an, in the first place. هر گاه ظاهر آیات قرآن با دلایل بیرون از قرآن تعارض داشته باشد، فهمندۀ قرآن‌باور به معنای تأویلی که معنایی دورتر است، منتقل می‌شود. دلیل مخالف ظهور آیه، غالباً از داده‌های علوم عقلی، تاریخی و تجربی فراهم می‌آید. مقالۀ حاضر ضمن تقریر چیستی و چرایی عبور از «معنای ظاهری» به «معنای تأویلی»، از روایی یا ناروایی چنین فرایندی سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که اعتبار و کارآمدی برگزیدن «معنای تأویلی»، مُطلق و همه‌جایی نیست، بلکه این شیوه با موانع و محدودیت‌هایی روبه‌روست. مهم‌ترین چالش استفاده از راهکار «تأویل» آن است که گاه معنای تأویلی را نمی‌توان ارادۀ متکلم برای فضای نزول قرآن دانست. زیرا آن معنا، مبتنی بر داده‌های علوم جدید مطرح شده است و در فضای نزول، دلیلی برای عدول از ظاهر وجود نداشته است. افزون بر این، استشهاد به تأویل در مواجهۀ با قرآن‌ناباوران، کاربرد چندانی ندارد، زیرا ایشان، به خطاناپذیری قرآن (که خاستگاه عدول از معنای ظاهری است) التزام ندارند.<br /> <strong> </strong><br />   https://jpht.ut.ac.ir/article_61122_27f546b9a62a1a5c0bd7e0393599b88f.pdf