دانشگاه تهران مجله علمی " فلسفه دین " 2008-7063 14 2 2017 06 22 Religious belief and praxis relation: john Cottingham view about priority of religious praxis over religious belief with emphasis on pascal view رابطۀ باور و عمل دینی: دیدگاه جان کاتینگهام با تأکید بر نظر پاسکال دربارۀ تقدم عمل دینی بر باور دینی 273 285 63503 10.22059/jpht.2017.133160.1005293 FA مهدی غفوریان دانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران امیرعباس علیزمانی دانشیار دانشکدۀ الهیات دانشگاه تهران Journal Article 2015 09 30 Cottingham in following Pascal believes that we can not analyse religion in rational way in principle because it talks about transcendent being which is above our rational faculties and it use symbolic, allegoric, metaphoric language and some narratives. Thus it is impossible to prove or deny existence of God by only rational arguments. Nevertheless cottingham in following Pascal, showing rationality of theism not proving of theism by practical argument because he believes that religion is something more than theoretical doctrines. So the way of encountering God is practical not theoretical because human can not find God in theory. So that we can understand rationality of religious beliefs and feel presence of God by appealing to emotions and practical involvement with religious doctrines. therefore If we want to change ourselves, we must apply religious and spiritual practices. کاتینگهام به پیروی از پاسکال معتقد است که دین به‌سبب آنکه از موجودی متعالی سخن می‌گوید که فراتر از درک و فهم عقلانی بشر بوده و بالطبع به‌دلیل استفاده از زبانی که آکنده از نماد، تمثیل، استعاره و حکایت است، اساساً امکان ندارد مورد تحلیل عقلانی واقع شود. به این‌ترتیب، اثبات یا انکار وجود خداوند از طریق صرفاً استدلال عقلانی ناممکن است. با وجود این، کاتینگهام از آنجا که با الهام از پاسکال، درکی عملی از دین دارد و دین را چیزی بیش از آموزه‌های نظری - عقیدتی می‌داند، از استدلالی عملی برای نشان دادن معقولیت باور به خداوند و نه برای اثبات وجود او استفاده می‌کند. از آنجا که آدمی با نظرورزی قادر به فهم خداوند نیست، راه مواجهۀ با خداوند نه نظری بلکه عملی است؛ با به‌کارگیری احساسات و عواطف و درگیری عملی با آموزه‌ها و باورهای دینی، می‌توان معقولیت باورهای دینی را دریافت و حضور خداوند در زندگی را حس کرد. بر این اساس، تغییر و تحول درونی منوط بر به‌کار بستن اعمال و ورزه‌های مورد توصیۀ ادیان و سنت‌های معنوی است. https://jpht.ut.ac.ir/article_63503_39bd515b8dce9d0de8565f8f6bc0463a.pdf