دانشگاه تهران مجله علمی " فلسفه دین " 2008-7063 15 1 2018 03 21 An Analysis of the Components of Religious Knowledge from the Viewpoint of Master Javadi Amoli تحلیل مؤلفه‌های معرفت دینی از منظر استاد جوادی آملی 123 149 66815 10.22059/jpht.2017.219910.1005415 FA بیژن منصوری استادیار؛ مرکز آموزش‌های عمومی دانشگاه صنعتی خواجه نصیر طوسی، تهران، ایران Journal Article 2016 11 09 Reasoning and knowledge are very important for the human as a conscious and self-determined creature. For the societies that have accepted the divine religion as the main element of their life, it is essential to know what thought is religious and what knowledge is divine.  The purpose of this article is to examine the quiddity of the Islamic knowledge from the viewpoint of Master Javadi Amoli. The article at hand clarifies the components of religious knowledge and the way to achieve them from his viewpoint. The study has adopted a descriptive-analytical method of research, and has found that Master Javadi deems reason and narration as the two means of the attainment of religious knowledge. From his viewpoint, it is no possible for anyone to refer to the religious sources and be successful in attaining the religious knowledge without having an intellectual background. Understanding the religious texts with an empty mind cannot happen to anyone and the supporters of secularism – who claim to the contrary – have numerous disagreements among themselves in understanding the religious texts. Of course, Master Amoli does not either accept the theory of religious knowledge evolution, which sets the reason as the criterion for the accuracy or inaccuracy of one's understanding of religious texts. From the viewpoint of Master Javadi, intellectual and narrative assessments are the two components that interact to form the religious knowledge. The intellectual assessment is manifested in the form of Enlightening reason and Source reason, and the narrative assessment is exhibited in referring to the words of the Qur’ān and Sunna. These two components collaborate to reveal the religious knowledge, and even if – in an impossible supposition – there is a contradiction, this contradiction will be solved through the preference of one over the other. <strong>هدف:</strong> فکر و آگاهی برای انسان به‌عنوان یک موجود آگاه و مختار بسیار مهم است. برای جوامعی که دین الهی را به‌عنوان عنصر اصلی زندگی خود پذیرفته‌اند، این مسئله که چه فکری، فکر دینی و چه معرفتی، معرفت الهی محسوب می‌شود، بسیار اساسی است. هدف این نوشتار بررسی چیستی معرفت دینی اسلامی از دیدگاه استاد جوادی آملی خواهد بود. این مقاله مؤلفه‌های معرفت دینی و چگونگی حصول آن را از دیدگاه استاد معلوم می‌کند. روش تحقیق در این نوشتار، توصیفی - تحلیلی است و از دیگر روش‌های پژوهش استفاده نمی‌شود.استاد جوادی عقل و نقل را دو وسیلۀ تحصیل معرفت دینی می‌داند. از دیدگاه ایشان امکان ندارد کسی بتواند بدون پشتوانه‌های عقلی به متون دینی مراجعه کند و به معرفت دینی نائل شود. فهم متون دینی خالی‌الذهن برای هیچ‌کس اتفاق نمی‌افتد و طرفداران مکتب تفکیک که چنین داعیه‌ای دارند، خود دچار اختلاف‌های فراوانی در فهم متون دینی هستند. البته ایشان نظریۀ تکامل معرفت دینی را (که عقل را معیار درستی و نادرستی فهم متون دینی می‌داند) نیز نمی‌پذیرد.از نظر استاد سنجش عقلی و نقلی دو مؤلفه‌ای هستند که در تعامل با هم، معرفت دینی را شکل می‌دهند. سنجش عقلانی در قالب عقلِ مصباح و عقلِ منبع نمایان می‌شود و سنجش نقلی در رجوع به الفاظ قرآن و سنت. این دو مؤلفه در نمایاندن معرفت دینی با هم تعاضد دارند و اگر بنا بر فرض محال، تعارضی رخ دهد، این تعارض با ترجیح یکی بر دیگری حل می‌شود. https://jpht.ut.ac.ir/article_66815_86f7e16330ef099dd60059b8f3ceac9a.pdf