دانشگاه تهران مجله علمی " فلسفه دین " 2008-7063 15 2 2018 06 22 The Network Model of Sharia in the Epistemic Theory of Ibn Arabi and Its Anthropological Outcomes الگوی شبکه‌ای شریعت در نظریۀ معرفت ابن‌عربی و پیامدهای انسان‌شناختی آن 441 462 67814 10.22059/jpht.2018.238839.1005489 FA نفیسه اهل سرمدی استادیار، گروه فلسفه و کلام، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران مهدی گنجور استادیار، گروه فلسفه و کلام، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-2429-1730 Journal Article 2016 07 29 Ibn Arabi’s epistemology has an irrevocable tie with sharia. For Ibn Arabi, Sharia is the single route to the truth. Sharia is the criterion for cognition, the source of cognition and the provider of double certitude in his epistemology. Sharia, in his view, acts as a criterion in the field of theory and practice. In theory, sharia is also a criterion in both intellectual knowledge and visionary knowledge both of which, the author believes, are comprehended with or without a mediator. The one who travels with his intellects toward the truth takes the divine religion as his model and imitates it to acquire the triad of justice, knowledge and etiquette. The realization of these characteristics in his existence necessitates attending the secondary causes. Ibn Arabi introduces the gist of these secondary causes as the human “identity” and although he considers it a barrier, he believes that it is an inevitable barrier, and wisdom requires reverence to this barrier.                                                                                       نظریۀ معرفت ابن‌عربی با شریعت پیوند ناگسستنی دارد. وی شریعت را یگانه طریق برای رسیدن به حقیقت می‌داند. شریعت به‌مثابۀ میزان شناخت، منبع معرفت و تأمین‌کنندۀ یقین مضاعف، از دیگر نقش‌های شریعت در نظریۀ معرفت اوست. شریعت در هر دو ساحت نظر و عمل، میزان است؛ در حوزۀ نظر، هم در معارف عقلی و هم در معارف شهودی، میزان محسوب می‌شود که می‌توان آن را به دو صورت باواسطه و بدون واسطه فهم کرد. سالک طریق حقیقت با الگو قرار دادن دین الهی و تقلید از آن، واجد سه‌گانه‌های عدالت، حکمت و ادب خواهد شد. تحقق این صفات در ساحت وجودی او، ضرورت توجه به اسباب و علل ثانوی را به‌همراه دارد. ابن‌عربی چکیدۀ این اسباب و علل ثانوی را با عنوان «هویت» آدمی نام می‌برد و آن را اگرچه حجاب و مانع می‌داند؛ حجابی که گریزی از آن نیست و حکمت، حرمت نهادن این حجاب را اقتضا دارد. https://jpht.ut.ac.ir/article_67814_8b4c78eac40944896eaef63ea53a908e.pdf