دانشگاه تهران مجله علمی " فلسفه دین " 2008-7063 16 1 2019 03 21 Assessing the Verifiability of Religious Propositions Based on Classic Foundationalism امکان‌سنجی اثبات‌پذیری گزاره‌های دینی با تأکید بر مبناگروی کلاسیک 51 73 71344 10.22059/jpht.2019.238783.1005488 FA یحیی کبیر دانشیار، دانشکدۀ الهیات، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران محمد تاجیک دانشجوی سطح 4، مرکز مطالعات اسلامی، حوزۀ علمیۀ قم، قم، ایران Journal Article 2017 07 29 Undoubtedly, one of the main discussions of the philosophy of religion is the verifiability of religious propositions. This discussion regards the possibility of proving religious propositions based on rational foundations so as to satisfy the human’s truth-seeker essence. Some challengers are rationalists who seemingly intend to wipe out the faith under the guise of the value of reason, with others being fideists who deem religion to be beyond the level and position of reason, and still others being positivists who set empiricality as the criterion for the meaningfulness of a proposition. On the contrary, some scholars adopt the common-good concerns, classic foundationalism, or reformed epistemology as the basis of their epistemic views to prove religious propositions. Ascertaining the particular sense is a valuable possession, and all foregoing groups argue for the possibility or impossibility of attaining it, and consequently, claim for the verifiability or non-verifiability of religious propositions. Out of the abovementioned methods, the proponents of foundationalism or the classic method claim they offer this ultimate end. The study at hand examines the claims of each of these stances and the criticisms against them, and tries to show that the realization of such an epistemology in a priori religious propositions is not only possible, but also realistic and already fulfilled. یکی از اصلی‌ترین مباحث فلسفۀ دین بدون کمترین تردید، بحث اثبات‌پذیری گزاره‌های دینی است. در این بحث به امکان‌سنجی اثبات گزاره‌های دینی بر اساس بنیان‌های عقلی به‌گونه‌ای که ارضاکنندۀ حس حقیقت‌طلب انسان باشد، پرداخته می‌شود. دسته‌ای از مخالفان عقل‌گرایانی هستند که به‌نظر می‌رسد قصد دارند، بساط ایمان را به بهانه ارزش عقل جمع کنند و عده‌ای ایمان‌گرایانی که ایمان را فوق طور و مقام عقل می‌دانند و بخشی هم پوزیتویست‌هایی که معیار معناداری یک گزاره را تجربی بودن آن می‌دانند. در مقابل عده‌ای با مصلحت‌سنجی یا با اختیار مبناگرایی سنتی یا معرفت‌شناسی اصلاح‌شده، به‌عنوان مبنای معرفت‌شناختی خود، در تلاش برای اثبات گزاره‌های دینی هستند. یقین بالمعنی الاخص متاع ارزشمندی است که هر گروهی برای امکان یا عدم امکان رسیدن به آن استدلال می‌کند و بر این اساس مدعی اثبات‌پذیری یا عدم اثبات‌پذیری گزاره‌های دینی می‌شوند از میان روش‌های مذکور، روش مبناگرایی با رویکرد کلاسیک مدعی تأمین این غایت قصوی است. در این پژوهش مدعیات هر یک از انظار مختلف و نقدهای وارد بر آن بررسی و تلاش شده است تا تحقق چنین معرفتی در حیطۀ گزاره‌های پیشینی دینی را نه‌تنها ممکن، بلکه واقع و محقق‌شده نشان دهد. https://jpht.ut.ac.ir/article_71344_872a0ab7db28f9cfb471b06f348efd55.pdf