دانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706320220230805A Universe from Nothing Through the Viewpoint of Tryon and Vilenkin, A Critical studyجهان از هیچ در نگاه ترایون و ویلنکین، بررسی و نقد79889238010.22059/jpht.2023.355275.1005952FAحمیدرضاشاکرینگروه منطق فهم دین، پژوهشکدۀ حکمت و دینپژوهی، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی، قم، ایرانJournal Article20230212A fundamental and profound cosmological question concerns the ultimate cause of the existence of our universe. Some physicists, based on quantum cosmology, believe that it originated from nothing. Edward Tryon claims that our universe emerged spontaneously from quantum vacuum as a virtual particle. On the other hand, Alexander Vilenkin proclaims that it came into being from nothing through quantum tunneling, without the need for a pre-vacuum state. The present issue is to study these explanations using a biblical-descriptive method and evaluate them through a rational analytical approach. The result shows that these suggestions lack some scientific standards. Moreover, they offer nothing more than a hypothesis about how the universe came into being, without addressing the question of why it happened. Therefore, they cannot negate the necessity of a metaphysical explanation of the worldیکی از مباحث کیهانشناختی چرایی و چگونگی پیدایش جهانی است که میزبان ما است. شماری از فیزیکدانان بر اساس کیهانشناسی کوانتومی مدعی پیدایش جهان از هیچ شدهاند. ادوارد ترایون بر آن است که جهان همچون ذرهای مجازی به طور ناگهانی از یک فضای زمینۀ تهی برآمده است. الکساندر ویلنکین نیز اظهار میدارد که جهان میتواند در یک تونل کوانتومی، بدون نیاز به فضای زمینهای پیشین، از هیچ برآید. مقالۀ پیش رو بر آن است تا دو تبیین یادشده را به روش توصیفی معرفی کند و سپس به روش عقلیـ تحلیلی مورد سنجش قرار دهد. ماحصل تحقیق این است که دو تقریر یادشده، افزون بر نارساییهای علمی، در بهترین حالت دلالتی افزون بر توضیح چگونگی پیدایش گیتی ندارند و تأییدی بر نفی حاجت به تبیین فراطبیعی جهان قلمداد نمیشوند.https://jpht.ut.ac.ir/article_92380_bf05a85dcac0fb64a53beab52bba7be6.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706320220230805Stephen Davis's Explanation of the Problem of Personal Identity based on the Divine Will and its Critical Analysisنظریۀ استفان دیویس در تبیین مسئلۀ اینهمانی شخصی بر اساس ارادۀ الهی و تحلیل انتقادی آن891029294810.22059/jpht.2023.358849.1005967FAوحیدهفخار نوغانیگروه معارف اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانامیرراستین طرقیگروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانJournal Article20230508Personal identity and the criteria for the continuity of human existence are of special interest to theologians due to their crucial role in the afterlife. The objections and criticisms raised in the fields of philosophy of religion and philosophy of mind regarding the possibility of personal identity have led some to believe that explaining existential identity between a person in this world and the person resurrected after death is not feasible. As a result, theories like "the closest continuer" have been proposed. These theories have motivated certain Christian theologians, including Stephen Davis, to defend the possibility of the continuation of personal identity against these objections and doubts. In response to criticisms that overlook the theological foundations of the issue, Davis has attempted to explain the possibility of personal identity by adopting an intra-religious approach and considering the absolute "will of God." Davis insists that addressing the present problem and responding to its criticisms requires taking its theological foundations into account. This article conducts a descriptive-analytical study of Davis's works to critically analyze his approach and methodology in using theological foundations to counter the criticisms raised in the philosophy of religion and the philosophy of mindمسئلۀ اینهمانی شخصی و معیارهای تداوم وجودی انسان به لحاظ نقش مهمی که در فرجام انسان ایفا میکند مورد توجه ویژۀ الهیدانان است. ایرادات و نقدهایی که در حوزۀ فلسفۀ دین و فلسفۀ ذهن بر امکان تحقق اینهمانی شخصی وارد شده است سبب شده تا به نظر برخی تبیین پیوستگی وجودی میان فرد دنیوی و شخص رستاخیزیافته در زندگی پس از مرگ امکانپذیر نباشد و نظریاتی همچون شبیهترین فرد جایگزین اینهمانی شخصی شود. این نظریات برخی از متألهان مسیحی مانند استفان دیویس را بر آن داشته است تا در برابر این نوع از ایرادات و تردیدها به دفاع از امکان تداوم اینهمانی شخصی بپردازند. دیویس در مقابل نقدهایی که در فضای دانشهایی چون فلسفۀ دین و فلسفۀ ذهن بدون توجه به مبانی الهیاتی این مسئله مطرح شده است از موضعی دروندینی و بر اساس «ارادۀ مطلق الهی در حفظ اینهمانی شخصی» به تبیین این مسئله پرداخته و تلاش کرده است تا در این تبیین نشان دهد در حل مسئلۀ اینهمانی شخصی و پاسخ به نقدهای آن لازم است به مبانی الهیاتی این مسئله توجه شود. در این پژوهش تلاش شده است تا از رهگذر مطالعۀ توصیفیـ تحلیلی آثار دیویس به نقد و بررسی این نظریه و میزان توفیق او در روششناسی استفاده از مبانی الهیاتی در پاسخ به مسائل فلسفۀ دین و ذهن پرداخته شود.https://jpht.ut.ac.ir/article_92948_f4e5372dc7b7fbee7522c925cce76c5e.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706320220230805Theism and the Model of Successful Argumentخداباوری و الگوی استدلال موفق1031179324910.22059/jpht.2023.359035.1005970FAاحمدعبادیگروه فلسفۀ اسلامی، دانشکدۀ الهیات، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4719-2196محمدامدادی ماسولهگروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران0000-0001-7907-910XJournal Article20230510This paper investigates the question, "What is the model of a successful argument in natural theology?" The three criteria of persuasion, acceptance of premises, and cumulative case, which have been proposed to justify or reject theism, are analyzed using an analytical-critical method. The result shows that none of these criteria, due to their limitations, are individually adequate for a successful argument. The main idea of the paper is to view religious beliefs as the result of a logical-epistemological process and to consider various factors for the success of religious arguments. Therefore, instead of adhering to a specific criterion, one should regard the criterion as a "process." This concept brings our attention to several important points: Firstly, choosing a single criterion for all arguments or measuring and classifying different arguments based on a common criterion is difficult and challenging because there is no consensus on the goal, method, sources, and scope of natural theology. Secondly, it is better to focus on the overall advantages and strengths of the criteria as a whole. Thirdly, one should not perceive the criterion of a successful argument as one-dimensional. Rather, view the criterion as a "process" that allows each criterion to consider the merits of other criteria despite its own strengths. Fourthly, by considering the criterion as a process, the relationship and interaction of these three criteria become possible according to the type, stage, and context of the argument. Consequently, in natural theology, we can benefit from all three criteria together and not separatelyاین پژوهش به پرسشِ «الگوی یک استدلال موفق در الهیات طبیعی چیست؟» پاسخ میدهد. سه معیارِ اقناعسازی، پذیرش مقدمات، و مورد انباشتی که به منظور توجیه/ ردّ خداباوری مطرح شدهاند با روشی تحلیلیـ انتقادی مورد بررسی قرار گرفتند. نتیجه آنکه هیچیک از این سه معیار از آنجا که از محدودیتهایی برخوردارند بهتنهایی معیاری مناسب برای استدلال موفق نیستند. انگارۀ اصلیِ مقاله آن است که باورهای دینی را نتیجۀ یک فرایندِ منطقیـ معرفتشناختی ببینیم و برای موفقیت استدلالهای دینپژوهانه به عوامل منطقی، معرفتی، هستیشناختی، محیطی، فرهنگی، تربیتی، تاریخی، و جغرافیایی توجه کنیم. بنابراین، به جای اعتقاد به یک معیار خاص، باید معیار را چنان «فرایند» در نظر بگیرید. این انگاره توجه ما را به چند نکتۀ مهم جلب میکند: 1. انتخاب معیاری واحد برای همۀ استدلالها یا سنجش یا دستهبندی استدلالهای مختلف بر اساس یک معیار مشترک چالشی پیچیده و سخت است؛ زیرا دربارۀ هدف، روش، منابع، و محدودۀ الهیات طبیعی اتفاقنظر وجود ندارد. 2. بهتر است روی مجموعِ مزیتها، جنبههای مثبت، و نقاط قوت معیارها به صورت یک کل تمرکز کنیم. 3. معیار یک استدلال موفق را به شکل تکبُعدی و نقطهای در نظر نگیریم! بلکه معیار را یک «فرایند» ببینیم؛ فرایندی که به هر معیار این امکان را میدهد که بهرغم توجه به تواناییهایش روی مزیت معیارهای دیگر تمرکز کند. 4. اگر معیار را یک فرایند بدانیم ارتباط و تعامل این سه معیار بنا بر نوع و مراحل و زمینۀ استدلال امکانپذیر خواهد بود تا بتوان در الهیات طبیعی از هر سه معیار در کنار هم و نه جدا از هم سود بُرد.https://jpht.ut.ac.ir/article_93249_23a4f11407b392f8c36b97dd624cc450.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706320220230806Analytical study of the change in divine nature from the perspective of Mulla Sadra and Brommerبررسی تحلیلی امکان تغییر در ذات الهی از منظر ملاصدرا و برومر1191319298210.22059/jpht.2023.355463.1005953FAمروهدولت آبادیگروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایرانعین اللهخادمیگروه معارف، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایرانامیرحسینمنصوری نوریگروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایرانزینبدرویشیگروه معارف، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اهواز، اهواز، ایرانJournal Article20230215The current research aims to provide an analytical answer to the question "What is Mulla Sadra and Brommer's opinion about the change or non-change of the divine nature?" The research has been formulated, and its most important data indicate the following: While Sadra believes that there is no change in the divine essence, he does not present this argument independently. Instead, he addresses this issue under the concept of "simple truth" and explains the problem of "Badah" concerning the absence of change and passivity in the divine will and knowledge. Mulla Sadra's research authors assert that by distinguishing between the levels of divine knowledge and differentiating intrinsic and actual knowledge while questioning the divine will, the essence of truth can be regarded as a guide to any kind of change. On the contrary, Brommer holds a different view compared to Sadra. According to open theology principles, Ishan Brommer believes in the changeability of the essence of the Almighty. Not only does he not consider this changeability as a defect, but he also explains a kind of perfection in the essence. In light of his belief, this changeability gives meaning to the relationship between man and Godامکان یا عدم امکان تغییر در ذات الهی یکی از مباحث مشترک متون اسلامی با مسیحیت است. مقالۀ حاضر با روش توصیفیـ تحلیلی به دنبال یافتن پاسخ و ارزیابی سؤال «نظر ملاصدرا و برومر دربارۀ امکان تغییر یا عدم تغییر ذات الهی چیست؟» شکل گرفته است و اهم دادههای آن عبارت است از اینکه صدرا اگرچه قائل به عدم تغییر در ذات الهی است، این بحث را به طور مستقل مطرح نکرده است که به نظر میرسد این مسئله جزء مسلمات فکری ایشان به عنوان نواقص امکانی مفروض قرار گرفته است که از ذات کامل واجب تعالی سلب میشود. ایشان ذیل قاعدۀ «بسیط الحقیقه» و تبیین مسئلۀ «بداء» عدم ورود تغییر و انفعال در اراده و علم الهی را مطرح میکند. صدرا با تفکیک مراتب علم الهی و تمایز مراتب علم ذاتی و فعلی (عدم تغییر علم ذاتی و امکان تغییر در علم فعلی) همچنین ورود تشکیک در ارادۀ الهی معمای تغییر در ذات حق تعالی را بهراحتی حل کرده است. این در حالی است که در مقابل صدرا در نظر برومر ذات حق تعالی تغییرپذیر است. ایشان مبتنی بر مبانی فکری الهیات گشوده به تغییرپذیری ذات حق تعالی را نهتنها نقص نمیداند بلکه نوعی کمال برای ذات و معناداری ارتباط با ذات تبیین میکند که به نظر میرسد علاوه بر غفلت از تبعات منفی این تغییرپذیری دچار دوگانگیهای منطقی شده است. زیرا لازم میشود ذات الهی در عین تغییرپذیری تغییرناپذیر نیز باشد.https://jpht.ut.ac.ir/article_92982_bf9fef36815c5a0f7caeaeef8e4665e9.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706320220230805Ghazali's critique on the doctrine of teaching - the basis of Ismaili Shia religious epistemology with the narration of Nasser Khosrowنقد غزالی بر آموزۀ تعلیم؛ مبنای معرفتشناسی دینی شیعۀ اسماعیلیه با روایت ناصرخسرو1331449315710.22059/jpht.2023.351125.1005938FAاعظمقاسمیگروه فلسفۀ دین، پژوهشکدۀ پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایرانJournal Article20221116One of the important topics in contemporary philosophy of religion is religious epistemology. This issue is predominantly discussed with an analytical approach. Of course, attempts have been made to infer the views of philosophers regarding this matter by referring to continental philosophies. Similarly, insights from thinkers in the Iranian-Islamic tradition have been utilized to gain a better understanding of this topic. In this article, I will discuss the doctrine of education, which is considered one of the most crucial foundations of Ismaili Shia religious epistemology. There is a notable difference between Ismailiyyah (Batinyyah, didacticism) and Imamiyyah. However, they share an opinion in one of the most important beliefs, i.e., believing in the infallible Imam and obeying him. Analyzing the theory of education and the criticisms included in it can help to better understand the theory of Imamate among the Imams. Moreover, understanding the doctrine of education is of fundamental importance in comprehending the religious epistemology of Ismailia. The problem addressed in this research is the analysis of Ghazali's criticism of the doctrine of education.یکی از عناوین مهم در فلسفۀ دین معاصر معرفتشناسی دینی است. این موضوع بیشتر با رویکرد تحلیلی مورد بحث قرار گرفته است. البته با رجوع به فلسفههای قارهای نیز تلاش شده دیدگاههای فیلسوفان در این خصوص استنباط شود. با رجوع به آثار متفکران در سنت ایرانیـ اسلامی میتوان این مبحث را بهخوبی پی گرفت. در این مقاله با روش توصیفیـ تحلیلی به آموزۀ تعلیم که یکی از مهمترین مبانی معرفتشناسی دینی شیعۀ اسماعیلیه محسوب میشود پرداخته میشود. بین اسماعیلیه (باطنیه، تعلیمیه) و امامیه تفاوت بسیار است. اما در یکی از کلیدیترین عقاید، یعنی باور به امام معصوم و تبعیت از او، اشتراک نظر دارند. واکاوی نظریۀ تعلیم و نقدهایی که بدان وارد است میتواند به فهم بهتر نظریۀ امامت نزد امامیه مددرسان باشد. همچنین برای فهم معرفتشناسی دینی اسماعیلیه فهم آموزۀ تعلیم اهمیتی اساسی دارد. مسئلۀ این پژوهش واکاوی نقد غزالی بر آموزۀ تعلیم است.
https://jpht.ut.ac.ir/article_93157_eedfe5801df69439aacc980bbf068e93.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706320220230622The Place of the Idea of Gender Equality in Plato's Theory of Punishment (With an emphasis on theory of the Soul)تحلیل و بررسی جایگاه ایدۀ برابری جنسی در نظریه مجازات افلاطون (با تأکید بر نظریۀ نفس)1451569294610.22059/jpht.2023.353833.1005946FAحسنمهرنیادانشکدگان فارابی دانشگاه تهران0000-0001-8066-1455مقصودمولاییگروه فلسفۀ دانشکدگان فارابی دانشگاه تهرانJournal Article20230114The issue of gender was extensively discussed for the first time in Plato's dialogues, especially in the Republic, and since then, many views have been raised about it. In this article, we will explain and analyze Plato's perspective on why and how women benefit from equal education and the necessity of their entry into the economic, political, and social fields in his utopia. Furth ermore, we will investigate the idea of gender equality in the context of punishment, emphasizing the theory of comprehensive punishment, purposeful and basic justice. In the present study, it will become clear that the determining components of the Platonic theory of punishment are not related to the element of "gender." Instead, they focus on the element of "soul" rather than the human body. In other words, among the three general life periods of the soul (previous life, together with the body, and after separation from the body), "punishment" is related to the middle period of the soul's life. Secondly, according to Plato, the goal of punishment, even in cases where physical punishment may be considered, is originally and essentially aimed at the soul, not the body. Thirdly, achieving stability, security, and justice in society, which are essentially the Platonic ideals, is possible only in the shadow of the theory of punishment independent of gender. This is why he defends the idea of gender equality in the Republicیکی از مباحث مهم مطرح شده در نظام فکری افلاطون و بویژه در مباحث نفسشناسانه، چرایی و چگونگی بهرهمندی زنان از آموزش برابر با مردان، ضرورت ورود آنان در عرصههای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، نظریۀ مجازات، و ایدۀ برابری جنسی است. در پژوهش حاضر که موضوع محوری آن ایدۀ برابری جنسی در نظریۀ مجازات افلاطون است، چند نکته اساسی و بنیادین به عنوان نتایج حاصل از این پژوهش مورد تأکید قرار خواهد گرفت: الف) از میان سه دورۀ حیات کلی نفس (حیات پیشین نفس، حیات همراه با بدن، و حیات پس از مفارقت از بدن)، افلاطون «مجازات» را مربوط به دورۀ میانی حیات نفس میداند. ب) مؤلفههای تعیّن بخش نظریۀ مجازات در نگاه افلاطونی، بیش از آنکه وابسته به عنصر جنسیّت بوده و معطوف به جسم و تن آدمی باشد، ناظر بر عنصر «نفس» است. ج) از نظر افلاطون، غایتِ مجازات حتی در مواقعی که ممکن است به تنبیه بدنی فرد بیانجامد؛ اولاً و بالذات، تربیت نفس است نه تنبیه بدنی. د) و نکته پایانی و مهم اینکه نیل به ثبات، امنیت و عدالت در جامعه که اساساً ایدهآل افلاطونی است، تنها در سایۀ نظریۀ مجازاتِ فارغ از جنسیت امکانپذیر خواهد بود. از این رو، وی در نظام فکری خویش و بویژه در رسالۀ جمهوری، به دفاع از ایدۀ برابری جنسی در باب مجازات میپردازد.https://jpht.ut.ac.ir/article_92946_b5f16dcb643da50772ab8178c5ad18df.pdf