دانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222Critical Survey of the Relation between God and Human (the Dualism of Mind and Body) in the Feminist Ideas of Daly, Irigaray, Jantzen and Andersonنقد و بررسی نسبت خداوند با بشر (دوئالیسم تجرد - تجسد) در آرای فمینیستی دیلی، ایریگاری، جانتزن و اندرسون6696956538610.22059/jpht.2017.129342.1005280FAمریمصوفیدانشجوی دکتری فلسفۀ دین؛ پردیس فارابی؛ دانشگاه تهران؛ ایرانمحمدمحمدرضاییاستاد پردیس فارابی؛ دانشگاه تهران؛ ایرانمحمدتقیکرمیاستادیار؛ دانشکدۀ علوم اجتماعی؛ دانشگاه علامه طباطبایی؛ تهران؛ ایرانJournal Article20150804The present article is concerned with the importance of God in the feminist writings, the critiques of the feminist theologians and philosophers in regard to the concept of God in the context of monotheistic religions and their alternative solution to the relation of God and humans, in the feminist thinkers’ writings such as Mary Daly, Irigaray, Jantzen and Anderson for this problem. Then their thoughts and solutions are discussed and the critics of persons like Hollywood, Anderson, Taliaferro, Byrne, Hauke and Coakley will be considered and finally Motahhari and Allame Javadi Amoli's points of view as the representatives of the Islamic standpoint about the divine attributes and the place of womanhood in religion will be highlighted. مقالۀ حاضر به اهمیت خداوند در آثار فمینیستی، انتقادهای الهیدانان و فیلسوفان فمینیست به مفهوم خدای ادیان توحیدی و راهحل جایگزین آنها برای نسبت خداوند و بشر میپردازد که در این ارتباط، آرای متفکران فمینیستی چون مری دیلی، ایریگاری، جانتزن و اندرسون دربارۀ دوئالیسم تجسد - تجرد، مورد توجه قرار میگیرد و در ادامه تفکر و راهحلهای ایشان نقد و ارزیابی خواهد شد و انتقادهای افرادی نظیر هالیوود، اندرسون، تالیافرو، بایرن، منفرد هاوک و سارا کوکلی مطرح میشود و در نهایت رأی علامه جوادی آملی و استاد مطهری بهعنوان نمایندگان تفکر اسلامی در مورد صفات خداوند و جایگاه زنانگی در دین مطمح نظر قرار خواهد گرفت.https://jpht.ut.ac.ir/article_65386_e28b7cfe15f0d3e06b5d7d6bc2553dda.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222Pathology of "Religious Knowledge" in the Era of Ibn Rushd and Sadr al-Din Shiraziآسیبشناسی «معرفت دینی» در عصر ابنرشد و صدرالدین شیرازی (مورد مطالعه: «فصل المقال فیما بین الحکمة و الشریعة من الاتصال» و رسالۀ «سه اصل فلسفی»)6977226538710.22059/jpht.2017.140863.1005421FAغلامرضاجمشیدیهااستاد گروه علوم اجتماعی اسلامی، دانشکدۀ علوم اجتماعی؛ دانشگاه تهران؛ ایرانمسلمطاهری کل کشوندیدانشجوی دکتری دانش اجتماعی مسلمین دانشکدۀ علوم اجتماعی؛ دانشگاه تهران؛ ایرانJournal Article20161207The present article reviews the status of "religious knowledge" during the time of two Muslim philosophers Ibn Rushd (595-520 AH) and Mulla Sadra (1045-979) based on two works, i.e. the "Chapter of Al-maqāl ..." by Ibn Rushd and the "Treatise of Three Principles" by Mulla Sadra. The aim of this study is to review each of these two philosophers’ pathological position adopted in the face of the epistemological issues raised in the Islamic societies of te their time, recording, however fragmentally, the status of thought at the time. This research is descriptive - analytic. In this article, we briefly discussed the socio-political situations of the eras of each of the two philosophers, then examined the position of each of these two men in the two books under study, comparing them to the existing currents in the contemporary religious thought. And then, the similarities and differences of thought and action of the two thinkers are being compared and at the end we have come to the conclusion that both the thinkers, with different criteria intended to identify the "obstacles to the attainment of a religious knowledge. Through adoption of the religious sciences such as jurisprudence, in the religious knowledge, according to Ibn Rushd the main damage comes from the lack of rational methods of deduction , and the adoption of the Hereafter in the religious knowledge, Mulla Sadra, lack of attention to "self-knowledge" and of the Apocalypse.در مقالۀ حاضر در صدد بررسی وضعیت «معرفت دینی» عصر دو حکیم اسلامی ابنرشد (520 - 595 هـ.ق) و صدرالمتألهین شیرازی (979 - 1045هـ ق) مبتنی بر دو اثر «فصل المقال...» ابنرشد و «رسالۀ سه اصل» صدرالمتألهین هستیم. هدف از انجام دادن این پژوهش، بازخوانی موضع آسیبشناسانهای است که هر یک از این دو فیلسوف در مواجهه با روندهای معرفتی جامعۀ اسلامی عصر خود اتخاذ و با چنین تبیینی، بخشی از وضعیت تفکر آن عصر را ثبت کردهاند. روش پژوهش، توصیفی - تحلیلی است. در این نوشتار، نخست به بررسی اجمالی وضعیت اجتماعی ـ سیاسی حاکم بر فضای فکری عصر دو حکیم پرداخته شده، سپس به موضعگیری هر یک از این دو اندیشمند نسبت به جریانهای موجود در عرصۀ تفکر دینی عصر خود در دو کتاب مورد مطالعۀ پژوهش پرداختهایم و در ادامه، به مقایسۀ تشابهات و تمایزات اندیشۀ دو حکیم در این زمینه اقدام کردهایم و در پایان به این نتیجه رسیدیم که هر دو متفکر، با معیارهای متفاوتی در صدد بررسی «موانع حصول معرفت دینی» هستند. با مبنا قرار گرفتن علوم شرعی همچون فقه، در معرفت دینی، آسیبهای اصلی از نظر ابنرشد عدم استفاده از روشهای عقلانی در استنباط علوم شرعی است و با مبنا قرار گرفتن علوم اخروی در معرفت دینی، این آسیبها از نظر صدرالمتألهین، عدم توجه به «معرفت نفس» و علوم مکاشفات است.https://jpht.ut.ac.ir/article_65387_03b82d43411aa9d6c885a04c09426a3c.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222A Reflection on the Position of Religion in the Evolutions of Political Ethics in the Westتأملی برجایگاه دین در تحولات اخلاق سیاسی غرب7237426538810.22059/jpht.2017.216466.1005403FAحسینرحمت الهیدانشیار حقوق عمومی؛ پردیس فارابی؛ دانشگاه تهران؛ ایرانامیدشیرزاددانشآموختۀ دکتری حقوق عمومی؛ پردیس فارابی؛ دانشگاه تهران؛ ایرانJournal Article20160926Religion as one of the most important components of a good life performs a special role in targeting in human life and modifying the present situation in order to achieve a better situation .Yet the role of social contexts in human life caused the thinkers to focus on the relation between society and the good life, and political ethics has classically had a responsibility in this issue and presented a result on the relationship between the state and the good life. This paper surveys the evolution of political ethics in the west, and after analyzing the Christianity's changes from medieval to contemporary era , will study the dominant political idea named neutrality of religion in regard to the state, and finally will study the critical approach called perfectionism that was revived by some Western perfectionists in the late twentieth century. This approach criticizes the plurality of ethics in the west and demands the revival of religion as a source of ethical norms and emphasizes the state's responsibility in regard to the good life.دین بهعنوان یکی از مهمترین مقولههای خیر (زندگی خوب)، نقش ویژهای در هدفگذاری و معنابخشی به زندگی انسان ایفا کرده و با عرضۀ آموزههایی معطوف به زندگی مطلوب، به «فرارَوی» انسان ازآنچه به آن دچار است،تغییر زندگی و گذار از «هست» به «باید» یاری میرساند. در عین حال،ضرورتهای اجتنابناپذیر زیست جمعی و نقش انکارناپذیرِ زمینهها و نهادهای اجتماعی چون دولت در حیات انسان موجب شده است تا سنجشِ نسبت «جامعه» با «خیر» به یکی از دغدغههای خاطر اندیشمندان بدل شود و در این بین اخلاق سیاسی از دیرباز، متکفل ارائۀ رهیافت مناسبی در باب نسبت نهاد دولت با دین بوده است. نوشتار حاضر در راستای بررسی تحولات اخلاق سیاسی در غرب، پس از تحلیل اجمالیِ فراز و نشیبهای تاریخیِ مسیحیت از قرون وسطی تا دوران معاصر، به ایدۀ غالب سیاسی یعنی بیطرفی دولت در قبال دین میپردازد و در آخر، رویکرد انتقادی کمالگرایی که در اواخر سدۀ بیستم و توسط نوفضیلتگرایانِ غربی احیا شده است، از نظر خواهد گذشت. رویکرد اخیر در نقد معضلات ناشی از تکثر اخلاقی غرب،خواهان احیای دین بهمثابۀ منبع تشخیص گزارههای اخلاقی، انگاری اخلاقی و تقویت جماعت است و پیرو تفکر ارسطویی، رسالت دولت در قبال خیر و نقش تربیتی این نهاد را یادآوری میکند.https://jpht.ut.ac.ir/article_65388_5d4d99694af2adc64e46f3dbb2f30ab1.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222The symbolism religious language from the viewpoint of Tillich & Ghazaliنمادین بودن زبان دین از منظر تیلیش و غزالی7437686538910.22059/jpht.2017.212304.1005381FAمحمدتوکلی پورعضو هیأت علمی گروه معارف اسلامی، دانشگاه پیام نورامیرعباسعلی زمانیدانشیار گروه فلسفۀ دین، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهرانJournal Article20160725from the perspective of Paul Tillich, human language is suitable to speak of concrete entities and his normal events of life and it is impossible to such language is used to speak of God "transcendental" and "wholly other". Ultimate concern but with symbolic language is not to express and religious symbols only in the position of speaking of God and the representation of the ultimate foundation of existing are symbolic meaning. Mohammad Ghazali also says that the knowledge of the world of sublimity except through the symbols of the terrestrial world is impossible. his symbolism to provide for the entire visible and sensible world. Both the character emphasize proper understanding of religious symbols of heart union and intuitive knowledge . But with Tillich , it's only field better confrontation with God , lacks the dignity of realism and cognitive , while Ghazali qualified for the symbols such dignity.از دیدگاه پل تیلیش، زبان انسان برای سخن گفتن از اعیان و وقایع عادی زندگی او مناسب است و بههیچوجه نمیتوان چنین زبانی را برای سخن گفتن از خدای «متعالی» و «بهکلی دیگر» بهکار گرفت. غایت قصوا یا دلبستگی واپسین جز با زبان نمادین بیانشدنی نیست و نمادهای دینی تنها در موقعیت سخن از خدا و بازنمایی بنیان غایی هستی، معنای نمادین دارند. محمد غزالی نیز قائل است که معرفت به عالم علوی جز از طریق نمادهای عالم سفلی محال خواهد بود. نمادگرایی او ناظر به کل عالم ملک و شهادت است. هر دو شخصیت بر درک شایستۀ نمادهای دینی از طریق پیوند قلبی و علم حضوری تأکید دارند. اما نزد تیلیش این ادراک، تنها زمینۀ مواجهۀ بهتر با خدا را فراهم میکند و فاقد حیثیت واقعنمایی و معرفتبخشی است؛ در حالیکه غزالی نمادها را واجد چنین حیثیتی میداند.https://jpht.ut.ac.ir/article_65389_34ba735b8a44eaf79fda6cd31528374c.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222The Idea of Hagarean Origin of Islam; Analysis and Critiqueفرضیۀ خاستگاه هاجری اسلام، تحلیل و نقد7697866539010.22059/jpht.2017.215689.1005398FAسعیدکریمپوردانشجوی کارشناسی ارشد؛ پردیس فارابی؛ دانشگاه تهران؛ ایرانعلیراددانشیار؛ پردیس فارابی؛ دانشگاه تهران؛ ایرانJournal Article20160913Patricia Crone and Michael Cook, in their theory of Hagarism, have claimed that Islam has had a Hagarean origin. The theory says that the origin of Islam, was not in Mecca and Medina, but was in an area in the northwestern part of Arabia, a place which historically was known as the settlement of the Hagareans and Ishmaelites, especially according to Jewish documents. They relay in this claim upon the similarities of the Mahgraye and Muslims, identifying some biblical names with Islamic places, and by referring to the fact that Petra was the first Qiblah of Muslims. This article shows that their arguments are weak, from both of these viewpoints: understanding the texts, and finding the cause of non-exact orientation of Mihrabs of the early mosques.پاتریشیا کرون و مایکل کوک، در نظریۀ هاجریسم مدعی شدهاند که اسلام، خاستگاه هاجری داشته است. این فرضیه میگوید که خاستگاه اصلی اسلام نه در شهرهای مکه و مدینه، بلکه در منطقهای در شمال غربی شبهجزیرۀ عربستان بوده که از نظر تاریخی، بهخصوص در منابع یهودی، محل سکونت هاجریان محسوب میشده است. استناد آنها در این فرضیه نیز بر یکسان بودن مهگرایه (هاجریان) و مسلمانان، تطبیق بعضی نامهای ذکرشده در کتاب مقدس بر اماکن اسلامی و قبلۀ اول بودن پتراست. این مقاله نشان میدهد که دلایل ارائهشده برای این مدعا، هم از جنبۀ فهم متون تاریخی و هم از نظر علتیابی انحراف محراب مساجد اولیه از قبله، دارای استحکام نیستند.https://jpht.ut.ac.ir/article_65390_144bfddffc07e07ed184bde2c8f168bc.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222Comparative Study of Motahhari’s Doctrine of Fitra and Jung’s Theory of the Archetype of Godبررسی تطبیقی نظریۀ فطرت استاد مطهری و نظریۀ کهنالگوی خداوند یونگ در باب منشأ دین7878066539110.22059/jpht.2017.216505.1005404FAمحمدجوادامیراحمدیکارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی؛ دانشگاه امام صادق (ع)؛ تهران؛ ایرانامیدارجمنددانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی؛ دانشگاه شیراز؛ ایرانحسینهوشنگیدانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی؛ دانشگاه امام صادق (ع)؛ تهران؛ ایرانJournal Article20160927The question of the origin of religion is raised in modern times and like many other novel issues is stemmed from the transition to modernity. This topic is related with so many other sciences like psychology of religion and sociology of religion, anthropology and the history religions. The explanation of Jung and Motahhari are from the most well - known ones. The former employed the psychological concept of the unconscious and the latter borrowed the concept of fitra (innateness) from the Islamic thought. The generality of the archetypes and of fitra, unconsciousness of the archetypes and the potentiality of innate ideas and inclinations and the occasionality of both, are similarities of the two doctrines.پرسش از منشأ دین از پرسشهای انسان مدرن محسوب میشود و مانند بسیاری از بحثهای نوپدید دیگر، حاصل گذار انسان از سنت به مدرنیته است. این بحث با زمینههای دانشی دیگری و از جمله روانشناسی دین، جامعهشناسی دین، مردمشناسی و نیز تاریخ ادیان مرتبط است. تبیین یونگ از منشأ دین در فضای غرب و تبیین استاد مطهری از این مسئله در فضای اسلامی، از تبیینهای مشهور در این زمینه هستند. تبیین یونگ با استفاده از مفهوم ناخودآگاه در روانکاوی و تبیین استاد مطهری با استفاده از مفهوم فطرت در فضای اندیشۀ اسلامی است. عمومیت و شمول کهنالگوها و فطریات، در ناخودآگاه قرار داشتن کهنالگوها و بالقوه بودن فطریات، بروز و ظهور کهنالگوها در شرایط خاصی مانند خواب و بروز و ظهور فطریات در حالات خاصی مانند ابتلا به خطرات، از اهم اشتراکهای نظریات این دو اندیشمند است.https://jpht.ut.ac.ir/article_65391_bd4de09b32234662f62b621b01a14267.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222Mulla Sadra’s View, as a Philosopher, on Jurisprudence and the Rationality of its Propositionsنگاه ملاصدرای فیلسوف به علم فقه و عقلانیتپذیری گزارههای آن8078326539210.22059/jpht.2017.208141.1005366FAابراهیمنوئیاستادیار دانشکدۀ الهیات و ادیان؛ دانشگاه شهید بهشتی؛ تهران؛ ایرانJournal Article20160527The philosophical prominence of Sadr al-Mutallihin Shirazi outweighs his jurisprudential expertise. His works on different philosophical, exegetical, hadith and ethical subjects can better depict his juridical mastery. He has a full command of the lexical, technical and the traditional meanings of jurisprudence, its subject matter, its basic prevailing concepts such as obedience and defiance and the well-known five types of the Islamic rulings. Furthermore, he realizes the position of jurisprudence compared to other sciences, its relation with the ethical and doctrinal propositions and the difference and commonalities of sharia [the divine law], with tariqa [path], and haqiqa [truth]. He not only recommends that all should abide by the jurisprudential propositions but also adheres to the necessity that the juridical propositions should be explained. He attempts to rationalize the juridical propositions. According to him, these propositions do not contradict one’s reason; rather there are some expediencies in the actual world that considering them , Allah sanctions different rulings. These expediencies lie beyond the reach of human intellect. Mostly, the human struggle in this regard is characterized as unproductive. For they either prefer their personal interests to the public or their worldly benefits to that of the real profits [of the hereafter]. Relying upon these facts strengthen one’s submissive attitude towards Allah. Though these propositions lie beyond the reach of one’s intellect; there are still rational arguments that can attract one’s attention and reliance. For certain juridical propositions have been issued from a source that intellect bears witness to its flawlessness. Relying upon the true nature of these propositions is followed by the rationalization of those propositions.شهرت حِکمی صدرالمتألهین شیرازی معمولاً شأن فقهیش را تحتالشعاع قرار میدهد. مجموعۀ آثار حِکمی، تفسیری، حدیثی و اخلاقی وی نمایشگر چهرۀ فقهی ایشان است. او به معانی لغوی، روایی و اصطلاحی فقه و موضوع این علم و مفاهیم اساسی رایج در این علم، از قبیل طاعت و معصیت و احکام پنجگانۀ فقهی التفات کامل دارد و جایگاه این علم در میان علوم و نسبت آن با گزارههای اعتقادی و اخلاقی در دین و نیز وجه اشتراک و تفاوت شریعت با طریقت و حقیقت را با رویکرد خاص خود تبیین میکند. هم از ضرورت پایبندی همگان به گزارههای فقهی سخن گفته است و هم به تبیین ضرورت گزارههای فقهی در دین میپردازد و در مسیر تبیین عقلانیتپذیری گزارههای فقهی، علاوه بر اینکه این گزارهها را خردستیز نمیداند، وضع آنها را مقتضای مصالح و مفاسدی نفسالأمری میداند و از ناتوانی عقل بشر از درک آنها در مقام اثبات سخن میگوید. تکاپوی عقل در این زمینه معمولاً به خطا میانجامد؛ زیرا یا مصالح جزیی را بر مصالح عمومی در متعلقات احکام ترجیح میدهد یا مصالح دنیوی را بر مصالح حقیقی رجحان میبخشد. اعتماد به این گزارهها روح تعبد انسانی را تقویت میکند. هر چند به این جهت میتوان از فراخردی این گزارهها سخن گفت؛ ارائۀ دلیل عقلی محکمی برای اعتماد به آن گزارهها دشوار نیست؛ چون دستکم گزارههای قطعی الصدور فقهی فراخرد از منبعی صادر شدهاند که عقل بر عصمتش گواهی میدهد و اطمینان به صدق این گزارهها، عقلانیتپذیری آنها را بهدنبال دارد.https://jpht.ut.ac.ir/article_65392_0f087a3dec49036ac1d65bc67ca387b9.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222Ibn Rāvandī’s Atheism Mu'tazilites’ Positions on Ibn Rāvandī ‘s Denominationتوجیهناپذیری الحاد ابنراوندی؛ مواضع معتزلیان در باب مذهب ابنراوندی8338546539310.22059/jpht.2017.108958.1005181FAعباسمیرزاییاستادیار؛ دانشگاه شهید بهشتی؛ تهران؛ ایرانJournal Article20141013Ibn Rāvandī is one of the Mu’tazilites converting to Shi’ism in the third century AH. The Sunni sources portrayed him with a negative image. The origins of these reports usually refer to the Mu'tazilites. The main question is why Ibn Rāvandī was attacked by the Mu'tazilites? Is it true that the philosophical trends of Ibn Rāvandī and his converting to Imamyya on the one hand, and his special kind of criticism on the Mu'tazilite theological doctrines on the other have been influential in this regard? It is hypothesized that the reason of such allegations is based on the interreligious transactions and contrasts, and intellectual currents in his era. It seems that in addition to his philosophical trends, the cause of these severe damages is his diatribes on Mu'tazilite ideas about <em>tawhid</em> and <em>‘adl</em>.ابنراوندی متکلمی از معتزلیان شیعهشده در سدۀ سوم هجری بوده که منابع کلامی و رجالی اهل سنت چهرۀ سیاهی از وی ارائه کردهاند. خاستگاه عمدۀ این گزارشها به معتزلیان بازمیگردد. سؤال مطرح این است که چرا ابنراوندی اینگونه مورد هجمۀ معتزلیان قرار گرفته است؟ آیا گرایش فلسفی و امامی شدن وی از یکسو و نوع نقدهای او بر آموزههای الهیاتی اعتزال از سوی دیگر در مواضع معتزلیان علیه وی مؤثر بوده است؟ فرضیۀ مطرح این است که علت این اتهامات و انتسابات را باید در تعاملات و تقابلات بینمذاهبی و جریانهای فکری همان دوره بازکاوی کرد. در این مقاله تلاش میشود با بررسی و تحلیل گزارشهای موجود در منابع شیعه و اهل سنت دربارۀ ابنراوندی این فرضیه اثبات شود و به این نتیجه دست یابیم که علت تخریب شدید ابنراوندی توسط معتزلیان را باید در انتقادهای تند و نسبتهایی که وی در دو حوزۀ توحید و عدل به بزرگان معتزلی داده است، در کنار گرایشهای فلسفی وی رصد کرد.https://jpht.ut.ac.ir/article_65393_ed7966029677636dd165f5450e3af1c3.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222The Description of the Order of the Islamic City Based on the Islamic Principlesتبیین نظم شهر اسلامی بر اساس احکام ثابت8558786539410.22059/jpht.2017.217927.1005407FAاصغرمولائیدکتری شهرسازی، مربی؛ دانشگاه هنر اسلامی؛ تبریز؛ ایرانJournal Article20161016The order in the Islamic city could be defined by the natural order. Order is a natural and obvious necessity in the divine creation that in different dimensions of the social and cultural, physical, environmental and natural systems is believe to be studied. The natural order is constant and unchangeable, based on the principles of the Qur'an. The conventional principles are fixed in Sadra philosophy and theory Tabatabai Sdaryy philosophy is developed, called principals attending the other rules should also be compatible with the principals of the situation. Order as a fundamental basic characters of God”s creation and has great role in Islamic principles spatialy Quraan and Hadis. Order in Islamic city is affected from fondamental principle, Unity and is emergened in social, cultural, physical, geometry and natural dimentions. In Islamic city, every order related to dynamic and unified system. These systems related to Islamic principles or were compatible with them that be in muslems life. Regard to these principles and laws as natural belifs”s muslems is obvious. Respectance to existant order of Islamic city that and attention to it in planning are neccessery. Life and sustailbility of Islamic city is cooprated with order and Unity. Chaos in Urban order will creat crisis and colaps of Islamic city. نظم شهر اسلامی را میتوان با نظم فطری تعریف و تبیین کرد. نظم یک بایستۀ فطری و بدیهی در خلقت الهی است که در ابعاد مختلف و نظامهای اجتماعی و فرهنگی، کالبدی، زیستمحیطی، طبیعی و اعتقادی امکان بررسی و مطالعه دارد. نظم فطری هم بنا به آیات قرآن بر اصول ثابت و تغییرناپذیری استوار است. احکام ثابت، همان قانونهای شریعت هستند که بر اساس فطرت انسان برای انسانها وضع شده است. احکام اعتباری، قانونهای متغیر هستند که بر طبق نیاز و مصلحت جامعه در دورههای مختلف ایجاد میشوند. در این زمینه پرسشهای پژوهش حاضر عبارت است از اینکه اصول و احکام ثابت و نظمدهنده در شهر اسلامی چیست؟ ویژگیها و معیارهای عملی احکام ثابت در شهر اسلامی کدامند؟ احکامی که بر زندگی مسلمانان تأثیر میگذارند و بهعنوان سیستم نظمدهنده، شهر اسلامی را شکل میدهند و تعریف میکنند. احکام ثابت و فطری بهعنوان قانونها و اصول تغییرناپذیری در شهر اسلامی در طول زمانها و مکانهای مختلف ثابت بوده و تبعیت از آنها امری فطری و الهی است. احکام ثابت را میتوان در قالب چهار دستۀ قانونهای اخلاقی، عبادی، اجتماعی، خلقت زیستمحیطی دستهبندی کرد. همچنین مهمترین شاخص و معیار ثابت در شهر اسلامی قاعدۀ حلال و حرام بوده که همیشه ثابت و تغییرناپذیر است. قانونها و مقررات اعتباری در شهر اسلامی قراردادهایی هستند که در زمانها و مکانهای مختلف برای تأمین نیازهای مختلف جامعه و حل مسائل آن و نیز توسعه و پیشرفت شهری و جامعه، به شرط هماهنگی و تبعیت از احکام ثابت تدوین و اعمال میشوند.https://jpht.ut.ac.ir/article_65394_7bbf390a760d71b94086b930157ee3ee.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706314420171222Arguing the Differences of Belief in the "Divine Revelation" in Islam and Christianity from the Sociological Perspective and the Theological Differences Arising from itتعلیلِ تفاوتِ اعتقاد به«وحی الهی»در اسلام و مسیحیت از منظر جامعهشناختی و تفاوتهای کلامی ناشی از آن8799046539510.22059/jpht.2017.213151.1005384FAمحمدحسینزارعی محمودآبادیدکتری دینپژوهی و مدرس دانشگاه فرهنگیان؛ پردیس شهید پاکنژاد؛ یزد؛ ایرانJournal Article20160807In comparison between Islam and Christianity in regard to revelation two major questions are to be discussed: First, different views of the two religious traditions in respect to the nature of revelation are primarily deriven from where? Another question: this difference leads to what other theological differences and what is its force of argumentation? The first question is in the field of sociology of religion and the second question is in the field of philosophy of religion. The answer to the first question is that since the Greek cultural paradigm by the advent of Christianity was the paradigm of polytheism and the belief in gods who were humanoids, the top Christian thinkers in order to develop and promote it - according to the dominant cultural paradigm of that day Greece, gave a reinterpretation of the nature of Jesus and Christianity that to this day continues. The cultural paradigm by the advent of Islam was also based on paganism, but factors such as the victory and domination of Islam throughout the Hijaz in a short time, the gradual revelation of the Qur'an, over a period of 23 years, <em>rasm </em>as a final arbiter and the presence of the Imams after the death of the Prophet led the paradigm of monotheism without any change into acceptance, and to fully replace the polytheistic paganism. The answer to the second question is:the two different perspectives on the nature of revelation, bring about a series of different theological results on the nature of faith, the nature of the prophet, the nature of the sacred texts and as how to achieve redemption and guidance, some of which has been referred to. The proofs for these theological results in Christianity is more difficult than in Islam. در مقایسۀ دیدگاه اسلام و مسیحیت نسبت به <strong>وحی</strong> دو پرسش عمده امکان طرح دارد: پرسش اول اینکه دیدگاهِ متفاوتِ این دو سنت دینی نسبت به <strong>ماهیتِ وحی</strong> (با توجه به اینکه هر دو دین از ادیان وحیانی بهشمار میروند) عمدتاً از کجا ناشی شده است؛ پرسش دیگر اینکه: این تفاوت، به چه تفاوتهای کلامی دیگر و با چه سطحی از قوّتِ استدلال منجر شده است. پرسش اول در حوزۀ جامعهشناسی دین و پرسش دوم در حوزۀ فلسفۀ دین قرار میگیرد. پاسخ پرسش اول این است که چون پارادایم فرهنگی یونان در زمان پیدایش دین مسیح، پارادایم شرک و باور به خدایان انساننما بوده است؛ متفکران صدر مسیحیت و بهویژه پولس (برای فهمپذیر کردن و مقبول جلوه دادن دین مسیح و بهمنظور توسعه و ترویج آن) متناسب با پارادایم فرهنگی غالبِ آن روزِ یونان، تفسیر جدیدی از ماهیت عیسی و دین مسیح ارائه کردند که تا امروز نیز ادامه دارد. پارادایم فرهنگی زمان پیدایش دین اسلام نیز مبتنی بر شرک و بتپرستی بود، اما عواملی چون پیروزی و تسلط اسلام در سرتاسر حجاز در کوتاهمدت، نزول قرآن بهنحو تدریجی و در طول مدت 23سال، کتابتِ قرآن بهعنوان یک مرجع نهایی و وجود امامان شیعه بعد از پیامبر، سبب شد تا پارادایم توحید و یکتاپرستی بدون هیچگونه تغییری مقبولیت لازم را پیدا کند و بهطور کامل جای پارادایم شرک و بتپرستی را بگیرد. پاسخ پرسش دوم این است که: این دو نگاه متفاوت به ماهیت وحی، سلسلهای از لوازم کلامیِ متفاوت نسبت به ماهیت ایمان، ماهیت پیامبری، ماهیت متون مقدس و کیفیت دستیابی به هدایت و رستگاری را بهدنبال میآورد که به برخی از آنها اشاره شده است. اثبات این نتایج کلامی در مسیحیت بهمراتب دشوارتر از اسلام و با تکلف بیشتری مواجه است.https://jpht.ut.ac.ir/article_65395_1d5598075deca302c74b2623bb66fdfb.pdf