دانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622An Investigation of the Possibility of Using the Degrees of Perfection Argument for Proving the Existence of Godبررسی برهان درجات کمال بر اثبات وجود خدا2933166780510.22059/jpht.2018.216529.1005405FAذوالفقارناصریدکتری فلسفۀ دین، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایرانمحمدمحمدرضاییاستاد؛ پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایرانJournal Article20161102Proving the existence of God has always been among the main intellectual concerns of the human. As a result, during the history of religious thoughts, the suggestion of various arguments for proving the existence of God as well as the assessment of the validity of these arguments have been the essential issues for the scholars of this field. One of these arguments which has been discussed mostly in the Western Philosophy – in particular in the works of Thomas Aquinas – is the Degrees of Perfection Argument. Due to the misunderstandings about it, this argument has received fierce criticisms and so, has not been welcomed warmly by the Western Philosophy. Similarly, this argument has either remained unknown or has been considered as invalid in the Islamic philosophy and theology. In this article, along with the introduction of the Degrees of Perfection argument and the expression of its backgrounds, some criticisms about it are answered. Moreover, through a brief comparison of this argument with the Sadrian reading of the Higher Possibility principle in the Islamic philosophy, we have tried to suggest a new reading of this argument based on the Sadrian philosophy. اثبات وجود خدا، همواره از مهمترین دغدغههای فکری بشر بوده است. از اینرو، در طول تاریخ اندیشههای دینی، اقامۀ برهانهای مختلف برای اثبات وجود خداوند و نیز سنجش میزان اعتبار هر کدام از این برهانها؛ از مسائل اساسی اندیشمندان بودهاند. یکی از این برهانها که بیشتر در فلسفۀ غرب و در آثار توماس آکوئیناس عرضه شد، برهان درجات کمال است که البته بهدلیل سوءفهمهایی که در ادراک آن صورت گرفته، مورد نقدهای بیرحمانهای نیز بوده و از همینرو، در الهیات فلسفی غرب چندان به آن توجه نشده است. این برهان در فلسفه و کلام اسلامی نیز ناشناخته مانده یا بیاعتبار تلقی شده است. در این مقاله، ضمن معرفی برهان درجات کمال و بیان پیشینۀ آن، به برخی انتقادها از این برهان پاسخ خواهیم داد و نیز ضمن مقایسۀ اجمالی آن با تقریر صدرایی از قاعدۀ امکان اشرف در فلسفۀ اسلامی، تلاش کردهایم بر پایۀ مبانی حکمت صدرایی، تقریر تازهای از این برهان ارائه دهیم.https://jpht.ut.ac.ir/article_67805_de2d9145a23e3dc090326ac491b4485a.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622Evaluate Social and Cultural Outcomes of the Managerialism of Government According to The philosophy of Religion Governmentبررسی پیامدهای اجتماعی و فرهنگساز مدیریتگرایی نهاد دولت در رهگذر فلسفۀ دولت دینی3173406780710.22059/jpht.2018.122626.1005246FAیوسفصادقیکارشناسی ارشد؛ پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایرانحسینخنیفراستاد؛ پردیس فارابی دانشگاه تهران0000-0003-1644-571XJournal Article20150504In the late twentieth century the government started to try a new style in management in order to solve the various problems they faced which became known as managerialism and new public management.Soon after it was criticised and showed that not only did this method of govermental management which is based on market-oriented philosophy,and mehtods used in private section satisfy its claim and have some conflicts,too but also have some adverse effects which derives from capitalist economy that is the main principle of management. The behavioral principles based on market - oriented economy and acceptance of the values of the philosophical management style by the government and governors makes them to be a symbol of those beliefs and theories which are in obvious conflict with the goals and postulates of religious government. <br /> Analysis article method, is content analysis with extensive use of authentic texts on the subject of extensive study library for recognition of the fundamental principles of modern public administration and comparative analysis with the principles of religious government. On the other hand presuppositions and implications of religious government has analyzed by using an extensive library of study is analyzed.Finally, the researchers haz tried by using the analytical methodology and government philosophy from the perspective of religious extremism try to express the cultural consequences of managerialism and to show that the use of non - religious principles contained in the new government management style , though that involuntary , can have devastating effects in communityدر اواخر سدۀ بیستم دولتها برای حل مشکلات مختلفی که با آنها روبهرو بودند، به سبک جدیدی از مدیریت دولتی روی آوردند که با عناوینی مانند مدیریتگرایی و مدیریت دولتی نوین شهرت یافت. اما زمان زیادی نگذشت که انتقادها به این روش مدیریت دولتی نیز وارد شد و مشخص شد که سبک مدیریت دولتی مبتنی بر فلسفۀ اقتصادی بازارمحور و شیوههای مورد استفاده در بخش خصوصی، نهتنها ادعاهای اولیه خود را برآورده نمیکند و تعارضهایی در آن وجود دارد، بلکه پیامدهای ناگواری نیز بههمراه دارد که ناشی از فلسفۀ اصلی مدیریتگرایی یعنی اقتصاد سرمایهداری است. بنای اصول رفتاری بر اساس اقتصاد بازارمحور و قبول ارزشهای فلسفی این سبک مدیریت توسط دولت و دولتمردان، بهناچار آنها را مبلغ و نماد همان باورها و پیشفرضها خواهد کرد که در تعارض آشکار با اهداف و گزارههای دولت دینی است. روش تحلیل مقاله استفادۀ گسترده از متون موثق در خصوص موضوع و مطالعه کتابخانهای وسیع برای شناخت اصول بنیادین اصول مدیریت دولتی نوین و مقایسۀ تحلیلی آن با اصول دولت دینی است. از طرفی پیشفرضها و پیامدهای تشکیل دولت دینی نیز با استفاده از مطالعۀ کتابخانهای وسیع تحلیل شده است. در پایان محقق سعی کرده است که با استفاده از روش تحلیلی و نگاه از منظر فلسفۀ دولت دینی پیامدهای فرهنگساز مدیریتگرایی را برشمرد و نشان دهد که استفاده از اصول غیردینی مستتر در سبک مدیریت دولتی نوین هرچند غیرعمدی باشد، شاید اثرات مخربی و دینگریزانه را در جامعه به همراه داشته باشد و حتی به استحالۀ دینی از طریق بیاعتمادی مردم به دولت دینی منجر شود.https://jpht.ut.ac.ir/article_67807_b30d66507cdec0042687a849a1bd3e77.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622The Views of Schellenberg, Hick, and Swinburne to the Concept of Divine Hiddennessشلنبرگ، هیک و سوئینبرن در مواجهۀ با مسئلۀ خفای الهی3413646780810.22059/jpht.2017.214862.1005391FAسکینهمحمدپوردانشآموختۀ دکتری کلام، دانشگاه آزاد اسلامی؛ واحد اصفهان (خوراسگان)؛ ایرانامیرعباسعلیزمانیدانشیار گروه فلسفۀ دین، دانشگاه تهران؛ ایرانJournal Article20160831The Divine Hiddenness concept is one of the main existing arguments for atheism. The article at hand sets out to examine the viewpoints of three contemporary philosophers of religion about the Divine Hiddenness, namely John Schellenberg, John Hick, and Richard Swinburne. Schellenberg deems the Divine Hiddenness inconsistent with the Divine Love and believes that as a requirement for the former, God should provide enough evidence about his existence for the capable people who have no shortcoming in this regard. The availability of such an evidence means that God is not hidden. However, as Schellenberg asserts, God has not done so and therefore, there exists essentially no God. From Hick's viewpoint, in order to protect our epistemic and moral freedom, it is necessary for God to be hidden. Swinburne holds that the hiddenness of God permits us to choose our destiny. Therefore, in the eyes of Swinburne, the hiddenness of God is necessary for the fulfillment of our wholesome destiny choice. The findings of this article reveal that the Divine Hiddenness cannot justify atheism. Meanwhile, the freedom-oriented reasons put forth by Hick and Swinburne for the justification of the Divine Hiddenness cannot prove that the nonfulfillment of the Divine Hiddenness contradicts humans' freedom of choice. خفای الهی مسئلهای است که یکی از براهین مهم کنونی به نفع الحاد بهشمار میرود. ما در این مقاله سعی داریم دیدگاههای این سه فیلسوف دین معاصر، جان شلنبرگ، جان هیک و ریچارد سوئینبرن را در مورد خفای الهی بررسی کنیم. جان شلنبرگ خفای الهی را در تضاد با عشق الهی میداند و معتقد است که لازمۀ عشق الهی این است که خداوند مدرک کافی برای وجودش را در اختیار انسانهای مستعدی قرار دهد که قصوری در این زمینه ندارند. در دسترس بودن چنین مدرکی بهمنزلۀ پنهان نبودن خداوند خواهد بود. اما از دیدگاه شلنبرگ خداوند چنین نکرده است، بنابراین اساساً خدایی وجود ندارد. از دیدگاه هیک برای حفظ اختیار شناختی و اخلاقی ما ضروری خواهد بود که خداوند پنهان باشد. ریچارد سوئینبرن معتقد است که پنهان بودن خداوند سبب میشود که ما بتوانیم سرنوشتمان را خودمان انتخاب کنیم. بنابراین از نظر وی خفای الهی برای تحقق انتخاب اصیل سرنوشت برای ما ضروری است. نتایجی که از بررسیهای این مقاله بهدست میآید، این است که خفای الهی الحاد را توجیه نمیکند. در عین حال دلایل هیک و سوئینبرن در توجیه خفای الهی بر مبنای اختیار نیز اثبات نمیکنند که عدم تحقق خفای الهی با اختیار انسانها منافات دارد.https://jpht.ut.ac.ir/article_67808_92df85ffff76a4150a03d3f1e4d4cb54.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622The Meaning of Life in Three Metaphorical Stories of Avicennaمعنای زندگی در آثار تمثیلی ابنسینا3653966781010.22059/jpht.2018.241042.1005504FAآیت اللهحقیقیدانشجوی دکتری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانمهدیزمانیاستادیار، دانشگاه پیام نور، اصفهان، ایرانناصرمومنیدانشیار، دانشگاه پیام نور، اصفهان، ایرانJournal Article20170920The issue of “the meaning of life” has always been in the background of all humans' minds and has been a prelude to the works of philosophers, psychologists and ethics scholars. Accordingly, as one of the greatest existential philosophers, Avicenna shows an understanding of the importance of the problem in all his works and tries to give a reasonable and well-founded explanation about the meaning of life. From three main applications of the word “meaning”, i.e. purpose, value and function, the main focus of Avicenna has been the achievement of “the purpose of life”. Through a descriptive-analytic-comparative methodology, this article intends to examine the foregoing problem in three metaphorical stories of Hayy ibn Yaqdhan, Risalat al-Tayr, and Salaman and Absal. In Avicenna’s view, the recognition of the meaning of life and r the attainment of its final purposes is a very difficult way and a path abundant with so many obstacles. He sometimes interprets the obstacles as “bad friends” (in Hayy ibn Yaqdhan), sometimes as “net, seed and chain” (in Risalat al-Tayr) and sometimes as “coquettishness’” (in Salaman and Absal). Avicenna suggests that the only way to free oneself from such disagreeable circumstances and to obtain the meaning of life is to seek it in conscious action, continuous struggle, and a deep and broad vision of the human life.مسئلۀ «معنای زندگی» همواره در پسزمینۀ ذهن عموم انسانها و پیشدرآمد کار خواص آنان از فلاسفه و روانشناسان و علمای اخلاق بوده است. در این میان ابنسینا بهعنوان فیلسوفی وجودی، با درک اهمیت مسئله، همواره در سراسر آثار خود میکوشد تا تبیین معقول و موجهی از معنای زندگی ارائه کند. از میان سه کاربرد اصلی لفظ «معنا» یعنی هدف، ارزش و کارکرد، تمرکز اصلی ابنسینا بر دستیابی به «هدف زندگی» است. در این مقاله بر آنیم تا با روش توصیفی، تحلیلی و مقایسهای، این مسئله را در سه اثر داستانی «حیّبن یقظان، رسالةالطّیر و سلامان و ابسال» بررسی کنیم. در نگاه ابنسینا، شناخت معنای زندگی و دستیابی به غایت آن، راهی بس دشوار و مسیری پرمانع است. وی از آن موانع، گاه به اصدقاء سوء (در حیّبن یقظان) و گاه به دام و دانه و غل و زنجیر (در رسالةالطیر) و گاه به طنازان عشوهگر (در سلامان و ابسال) تعبیر میکند. ابنسینا تنها راه رهایی از این اوضاع ناگوار و دستیابی به هدف زندگی را در حرکت آگاهانه، مبارزۀ مستمر و نگاه دقیقی به دوردستهای حیات بشری جستوجو میکند.https://jpht.ut.ac.ir/article_67810_519edbe68ddca5be0c26ed1d4807bdd2.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622The Relationship between Faith and Reason from the Viewpoint of Najmuddin Raziنسبت ایمان و عقل از منظر نجمالدین رازی3974186781110.22059/jpht.2018.239068.1005491FAسیدمحمدرضالواسانیدانشآموختۀ دکتری دینپژوهی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایرانرسولرسولیپوراستادیار، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران0000-0002-3157-4715Journal Article20170821The present article aims at finding an epistemic relationship between faith and reason and ultimately measuring the amount of rationality from the viewpoint of Najmuddin Razi. Faith and reason in his view are epistemological instruments, and the essence of wisdom or the spirit of <em>the Mercy to the Worlds</em> - with its numerous qualities - is a luminous substance with aspects such as reign, light and pen. Then, rational knowledge is a level on the hierarchy of attaining the monotheism knowledge and is a position for reaching the intuitive knowledge that is useful in the intelligible world, and the saving knowledge is the one in which the human intellect structure informs the light of faith, so that prophecy of the prophets is prescribed. The essence of faith is a mine whose second place is the heart, and reliance on rationality is the path for faith; the effect of the radiation of the light of faith on the heart is called acknowledgment. The relationship between faith and reason as depicted by Razi is a balanced and mixed rationality, one which falls between maximal and critical rationalism combined with fideism that play an effective role in determining the validity or invalidity of religious belief systems in the philosophy of religion and the interaction of the two causes the correct presentation of religion, and prevents internal and external damages. All of these have been extracted from the comparison of his views with the comprehensive approaches to the faith and reason.مقاله حاضر با هدف یافتن نسبت معرفتی میان ایمان و عقل و در نهایت سنجش میزان عقلانیت از منظر نجمالدین رازی تألیف شده است، ایمان و عقل در نگاه وی به ابزار معرفتشناسی میمانند و گوهر عقل یا روح رحمت للعالمین با اوصاف متعددش، جوهری است نورانی با اعتبارات ملک، نور و قلم. آنگاه معرفت عقلی مرتبهای از مراتب وصول به علم توحید بوده و جایگاهی برای رسیدن به معرفت شهودی است که در عالم معقول کاربرد دارد و معرفت نجاتبخش هنگامی است که بنای عقل انسان، مطلع نور ایمان باشد تا نبوت انبیا مقرر شود. گوهر ایمان معدنی است که جایگاه آن طور دوم قلب بوده و تکیه بر عقلانیت رهگذری برای ایمانگرایی است که اثر تابش نور ایمان بر دل، تصدیق نام دارد. تصویری که رازی از نسبت ایمان و عقل ترسیم کرده، عقلانیتی متعادلانه و تلفیقی، میان عقلگرایی حداکثری و انتقادی توأمان با ایمانگرایی است که در تعیین اعتبار یا عدم اعتبار نظامهای اعتقاد دینی در فلسفۀ دین نقش مؤثر دارند و تعامل آن دو، عامل ارائۀ درست دین و مانع آسیبهای درونی و بیرونی است. این همه، نظر به تطبیق آرای وی با رویکردهای فراگیر ایمان و عقل استخراج شده است.https://jpht.ut.ac.ir/article_67811_0f77e406b2bf5f4bf4ae0e5e90c325da.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622The Role of Qur’ānic Semiotics in Revealing the Origin of the Islamic Sufism and Mysticismنشانهشناسی قرآنی خاستگاه تصوف و عرفان اسلامی4194396781310.22059/jpht.2018.243091.1005513FAمحمدرضارجبیاستادیار، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران0000-0001-6895-6023محمدنصیریاستادیار، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20171014Regardless of the mystics' claim, there have been various discussions on the origin of Islamic Sufism and Mysticism among Muslim and non-Muslim scholars for a long time, and some attempts have been made to clarify its true origin in Islam in both negation and affirmation domains. Allamah Tabataba'i, Hasanzadeh Amoli, Jawadi Amoli, Ramezani, Yazdanpanah, Motahhari, and Imam Khumeini (May God have mercy on him) and many other Hawzah graduates and figures along with Homa'i, Zarrinkub, Purjawadi, Pazuki, A‘wani, and tens of other great university scholars in the contemporary era introduce the Qur’ān and Hadith legacy of Islam as the origin of the Islamic mysticism. Similarly, Massignon, Nicholson, Corbin, Schimmel, Paul Noya, Chittick and tens of other orientalists seriously believe that the main origin of the Islamic mysticism is comprised of the Qur’ān as well as the Sunna and practices of the Noble Prophet (s). The study at hand uses an analytic approach to classify the qur’ānic semiotics that refer to the origin of the mysticism and Sufism into the following categories: a) narrating the words of some of the foregoing figures to prove the argument; b) presenting direct quotations and clear expositions of some great masters of the early mystics about the intended issue; c) specifying the relationship between the Qur’ān and the definition, topic, problems, and purpose of Sufism and mysticism; d) word choices made by the mystics for the title of their books as well as the terminology they have used in the two realms of theoretical mysticism and practical conduct of Sufism taken from the qur’ānic words, and e) reporting more than fifty groups of qur’ānic verses, each alluding or directly referring to the important mystic teachings and revealing the main origin of the Islamic mysticism.صرفنظر از ادعای عرفا، در میان دانشمندان مسلمان و غیرمسلمان از گذشته تاکنون بحثهای متنوعی پیرامون خاستگاه تصوف و عرفان اسلامی مطرح بوده و کوششهایی چند برای نمایاندن سرچشمۀ اصلی آن در اسلام در دو قلمرو نفی و اثبات انجام گرفته است. علامه طباطبایی، حسنزاده آملی، جوادی آملی، رمضانی، یزدانپناه شهید مطهری و حضرت امام خمینی (ره) و بسیاری دیگر از استوانهها و دانشآموختگان حوزوی و نیز همایی، زرینکوب، پورجوادی، پازوکی، اعوانی و دهها شخصیت بزرگ دیگر از دانشگاهیان در دورۀ معاصر، سرچشمۀ عرفان اسلامی را خوان گستردۀ قرآن و میراث حدیثی اسلام میدانند. چنانکه ماسینیون، نیکلسون، کُربن، شیمل، پل نویا، چیتیک و دهها دانشمند دیگر از حوزۀ شرقشناسی به جد معتقدند که چشمهسار اصلی عرفان اسلامی، قرآن و سیره و سنت پیامبر اکرم (ص) بوده است. در پژوهش پیشرو، نشانهشناسی قرآنی خاستگاه عرفان و تصوف به نحو تحلیلی در کوششهای زیر سامان یافته است: الف) نقل نمونههایی از سخنان برخی از شخصیتهای فوقالذکر در تأیید مدعا؛ ب) گزارش صریح و بیان آشکار برخی مشایخ بزرگ و عرفای متقدم در این زمینه؛ ج) تبیین نسبت قرآن با تعریف، موضوع، مسائل و غایت تصوف و عرفان؛ د) واژهگزینی عرفا برای عناوین کتابهای خود و نیز اصطلاحگزینیهای فنی آنان در دو قلمرو اصطلاحات عرفان نظری و سلوک عملی و تصوف با عنایت به کلمات قرآن؛ ه) گزارش بیش از پنجاه دسته آیات قرآن که هر یک به نحوی به آموزههای مهم عرفان اشاره یا تصریح داشتهاند و سرمنشأ اصلی شکلگیری عرفان اسلامی را برساخته است.https://jpht.ut.ac.ir/article_67813_02f95f91ee1d5973115fb76229aadc81.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622The Network Model of Sharia in the Epistemic Theory of Ibn Arabi and Its Anthropological Outcomesالگوی شبکهای شریعت در نظریۀ معرفت ابنعربی و پیامدهای انسانشناختی آن4414626781410.22059/jpht.2018.238839.1005489FAنفیسهاهل سرمدیاستادیار، گروه فلسفه و کلام، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانمهدیگنجوراستادیار، گروه فلسفه و کلام، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-2429-1730Journal Article20160729Ibn Arabi’s epistemology has an irrevocable tie with sharia. For Ibn Arabi, Sharia is the single route to the truth. Sharia is the criterion for cognition, the source of cognition and the provider of double certitude in his epistemology. Sharia, in his view, acts as a criterion in the field of theory and practice. In theory, sharia is also a criterion in both intellectual knowledge and visionary knowledge both of which, the author believes, are comprehended with or without a mediator. The one who travels with his intellects toward the truth takes the divine religion as his model and imitates it to acquire the triad of justice, knowledge and etiquette. The realization of these characteristics in his existence necessitates attending the secondary causes. Ibn Arabi introduces the gist of these secondary causes as the human “identity” and although he considers it a barrier, he believes that it is an inevitable barrier, and wisdom requires reverence to this barrier. نظریۀ معرفت ابنعربی با شریعت پیوند ناگسستنی دارد. وی شریعت را یگانه طریق برای رسیدن به حقیقت میداند. شریعت بهمثابۀ میزان شناخت، منبع معرفت و تأمینکنندۀ یقین مضاعف، از دیگر نقشهای شریعت در نظریۀ معرفت اوست. شریعت در هر دو ساحت نظر و عمل، میزان است؛ در حوزۀ نظر، هم در معارف عقلی و هم در معارف شهودی، میزان محسوب میشود که میتوان آن را به دو صورت باواسطه و بدون واسطه فهم کرد. سالک طریق حقیقت با الگو قرار دادن دین الهی و تقلید از آن، واجد سهگانههای عدالت، حکمت و ادب خواهد شد. تحقق این صفات در ساحت وجودی او، ضرورت توجه به اسباب و علل ثانوی را بههمراه دارد. ابنعربی چکیدۀ این اسباب و علل ثانوی را با عنوان «هویت» آدمی نام میبرد و آن را اگرچه حجاب و مانع میداند؛ حجابی که گریزی از آن نیست و حکمت، حرمت نهادن این حجاب را اقتضا دارد.https://jpht.ut.ac.ir/article_67814_8b4c78eac40944896eaef63ea53a908e.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622An Analytic Comparison of Kant's Interpretation of Job (a) and Kierkegaard's Interpretation of Ibrahim(a)مقایسۀ تحلیلیِ تفسیر کانت از ایوب (ع) و کییرکگارد از ابراهیم (ع)4634806781510.22059/jpht.2018.246476.1005525FAروژینمازوجیدانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایرانمحمدرعایت جهرمیاستادیار گروه فلسفه، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایرانJournal Article20171123Kant bases religion on ethics, and in his treatise “On the miscarriage of all philosophical trials in Theodicy”, by representing Job as an ethical character, calls him a representative of authentic Theodicy. But, the faith for Kierkegaard is a synthesis of the thesis (desire) and antithesis (abandonment). This process can be perceived in Fear and Trembling, in the story of sacrifice of Isaac. Kierkegaard believes that faith is a teleological suspension of ethics, i.e. resignation to the absurd that reason tends to deny while faith can accept the absurd. Although reason rejects the absolute paradox and morality convicts such a paradox, it is just due to the faith that causes Ibrahim to try to sacrifice his son. This paper seeks to examine the divergent and convergent opinions of these two thinkers toward Job and Ibrahim based on Kant and Kierkegaard’s thought about the relation between ethics and religion.کانت، دین را بر ستون اخلاق استوار میکند و در رسالۀ «شکست کل تلاشهای فلسفی در خصوص مسئلۀ عدل الهی»، ضمن ارائۀ تفسیر اخلاقی از شخصیت ایوب (ع)، وی را نمایندۀ «تئودیسۀ اصیل» میخواند. اما نزد کییرکگارد، ایمان، سنتزی است از تز (طلب) و آنتیتز (ترک). این فرآیند را در «ترس و لرز»، در ماجرای قربانی کردن اسماعیل (ع) میتوان ادراک کرد. کییرکگارد معتقد است که ایمان، بازداشتِ اخلاق است. یعنی تسلیم در برابر امر محال که عقل از پذیرش آن سر باز میزند، اما ایمان، امر محال را ممکن میپندارد. اگر عقل به پارادوکس مطلق، نه میگوید و اگر اخلاق آن را مذمت میکند، باز هم با اتکای به ایمان است که ابراهیم (ع) میتواند جان پسر خود را بگیرد. در نوشتار حاضر بر آنیم تا با محوریتِ نسبت دین و اخلاق، نقاط واگرا و همگرای این دو متفکر در پرداختن به ایوب (ع) و ابراهیم (ع) را واکاوی کنیم.https://jpht.ut.ac.ir/article_67815_705c4c35ebdb20280bf276ad85ecbf6d.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622From the Autonomy of Worldly Ethics to the Heteronomy of Divine Ethics (A new Stance to the Different Types of Relations between Ethics and Religion)از خودآیینی اخلاق مُلکی تا دگرآیینی اخلاق ملکوتی (نگاهی نو به گونههای مختلف مناسبات میان دین و اخلاق)4815026781710.22059/jpht.2018.240826.1005503FAعلیفتحیاستادیار، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران0000-0001-7652-1433امیرمعصومخانیکارشناسی ارشد فلسفۀ اخلاق، دانشگاه قم، قم، ایرانJournal Article20170911A question that has always engulfed the minds of the thinkers is the relationship between religion and reason. This issue has been dealt with in the Islamic world, too, and in particular, the subject of good and evil in the field of ethics has been discussed. In this article, various types of relations between ethics and religion are discussed, each of these approaches has been criticized, and finally, a new viewpoint to autonomy has been offered in which a distinction between Worldly ethics and divine ethics is used to show that the worldly ethics is not based or dependent on the divine ethics and can be examined independently. However, the divine and transcendental ethics can only be driven from religion and is defined and explained in the context of religion. Moreover, it is found that autonomy in the domain of worldly ethics is congruent with heteronomy in the domain of divine ethics<strong>,</strong> that is to say, the two might prescribe similar moral rulings in many cases, but the spirit, and more precisely, the basis of their acts and the origin of their suggestions and admonitions are different.یکی از پرسشهایی که همواره ذهن متفکران را به خود مشغول کرده، ارتباط بین دین (شرع) و عقل بوده است. در جهان اسلام هم به این مسئله پرداخته شده و بهطور ویژه موضوع حسن و قبح در حوزة اخلاق بحث شده است. در این مقاله گونههای مختلف مناسبات میان اخلاق و دین مطرح خواهد شد و هر یک از این رویکردها نقد و بررسی میشود و در نهایت با نگاهی نو به دیدگاه مختار پرداخته خواهد شد که بر اساس آن با تفکیک میان اخلاق مُلکی و ملکوتی نشان دادهایم که اخلاق مُلکی ابتنا و وابستگی به دین ندارد و شاید مستقل از دین موضوع نظر واقع شود، لکن اخلاق ملکوتی و متعالی جز در پناه دین حاصل نمیشود و در ذیل دین تعریف و تبیین میشود و خودفرمانروایی و خودآیینی در حوزة اخلاق ملکی با خدافرمانروایی و دگرآیینی در ساحت اخلاق ملکوتی سازگار و جمعپذیر است، به این معنا که شاید در بسیاری از موارد احکام اخلاقی مشترکی را توصیه و تجویز کنند، لکن روح و به تعبیر ادقّ بنیاد فعل و خاستگاه توصیه و تحذیر متفاوتی دارند.https://jpht.ut.ac.ir/article_67817_b1129ac1fa70df53986d85d46ed2c3c9.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622The Theological Beliefs and Humanities: Position and Manner of Influenceباورهای کلامی و علوم انسانی (جایگاه و چگونگی تأثیر)5035266781810.22059/jpht.2018.238678.1005486FAقاسمترخاناستادیار، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی، قم، ایران0000-0003-2404-4211Journal Article20170816Undoubtedly, a comprehensive awareness of the shortcomings of existing theology, a precise answer to the possibility of the Islamization of sciences, and a clear response to the possibility of the emancipation of sciences from presuppositions are possible only through the adoption of a macro-vision to the interaction points, which in turn leads to an understanding of the way theological beliefs affect humanities. Along with accepting the dependence of humanities and its main issues on the theological propositions in general (and not in particular), this article adopts a historical-analytic method to attain the foregoing purpose through a comprehensive design. The design suggests that: a) as the receiver of the effects, science or scientific activity sometimes directly and sometimes indirectly is affected by the beliefs; b) in the indirect effect, the theological beliefs first affect the epistemic (i.e. philosophical and scientific) or non-epistemic (e.g. scientists' traits, culture, environment, research population) factors that influence science or scientific activity, and then they affect the humanities; c) effects on the activities and processes of science and research can be perceived at minor and major levels, since science can be considered in relation to research question and general knowledge, and so it can be examined based the processes of these two domains, and d) in case science is taken to mean discipline, the scientific factors such as topic, method, purpose, etc. are affected by the theological beliefs.بیشک آگاهی جامع از کاستیهای کلام موجود، پاسخ دقیق به امکان اسلامیسازی علوم و مبرهن به امکان پیرایش علوم از پیشفرضها، با نگاهی کلان به جایگاههای تأثیر و تأثر و از آن طریق اصطیاد چگونگی تأثیر باورهای کلامی بر علوم انسانی میسر است. نوشتار حاضر، ضمن پذیرش فیالجمله نه بالجمله ابتنای علوم انسانی و امهات مسائل این علوم بر گزارههای کلامی، با استفاده از روش تاریخی و تحلیل عقلی، هدف مذکور را در طرحی جامع دنبال میکند. بر اساس این طرح، الف) علم یا فعالیت علمی بهعنوان متعلق تأثیر گاهی بهصورت مستقیم و زمانی دیگر بهصورت غیرمستقیم از باورها اثر میپذیرند؛ ب) در تأثیر غیرمستقیم، باورهای کلامی در مرحلۀ اول بر عوامل معرفتی (عوامل فلسفی و علمی) یا غیرمعرفتی (ویژگیهای شخصیتی دانشمندان، فرهنگ، محیط و جامعۀ آماری و...) تأثیرگذار بر علم یا فعالیت علمی تأثیر میکنند و آنگاه بر علوم انسانی؛ ج) تأثیرگذاری بر فعالیت و فرایند تولید علم و پژوهش به دو صورت خرد و کلان تصورشدنی است؛ زیرا علم را میتوان ناظر به مسئلۀ پژوهشی و کلیت معرفت، تصور و مراحل تولید آن دو را بررسی کرد؛ د) همچنین در صورتیکه مراد از علم معنای دیسیپلین باشد، مؤلفههای علم مانند موضوع، روش، غایت و... از باورهای کلامی اثر میپذیرند.https://jpht.ut.ac.ir/article_67818_a3f11bbce242b4a017959c54fe46161b.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622The Nature of Spirituality and the Process of Ascribing Meaning to it in the Westچیستی معنویت و سیر معناپذیری آن در غرب5275486782010.22059/jpht.2018.226973.1005442FAمحمدحسینایراندوستاستادیار، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایرانJournal Article20170205In the early days, spirituality was limited to religious traditions. Nowadays, however, it is used not only in all religious and non-religious traditions, but in some doctrines, it receives its main essence from opposition to religion. Discussions on spirituality in the West have sporadically existed from the ancient times in the intellectual and artistic works. And in all its forms, a process of communication with the invisible world and the sublime being can be observed that gradually changes the human inclination and brings him closer to the immaterial world. Adopting a descriptive-analytic method, the article at hand aims at specifying the process of ascribing meanings to the concept of spirituality in the West and answering the question about the differences between modern Western spirituality and the religious spirituality. In order to answer this question, the article refers to the conceptualizations of the term "spirituality" by Muslim scholars and Western researchers, and through recounting its meaning ascription process in the West, the study philosophically specifies the concept of spirituality, explains its aspects and modes, and comes to the conclusion that spirituality, with all its constituents and assumptions, is not detached from the worldly life. Moreover, it is found that there are two main differences between modern Western spirituality and religious spirituality: one in their methods, and the other in their origins. Finally, it is shown that most forms of modern spirituality are essentially intuitive concepts. «معنویت» در روزگار نخست، به سنتهای دینی منحصر بود. اما امروزه نهتنها در همۀ سنتهای دینی و غیردینی بهکار رفته، بلکه در برخی آیینها، جوهرۀ اصلی خود را در تقابل با دین تحصیل کرده است. بحث از معنویت در غرب، از دوران کهن بهطور پراکنده در آثار فکری و هنری مطرح شد و در همۀ اَشکال آن یک فرآیند ارتباطی با عالم معنی و موجود متعالی مشاهده میشود که بهتدریج قطب انسانی را متحول و او را به عالم غیرمادی نزدیک میکند. در این مقاله درصددیم تا به روش توصیفی ـ تحلیلی ضمن تبیین سیر معناپذیری معنویت در غرب، به این سؤال پاسخ دهیم که چه تفاوتهایی بین معنویت مدرن غربی با معنویت دینی وجود دارد؟ و در جهت پاسخگویی به این سؤال به مفهومشناسی اصطلاح معنویت از نگاه دانشمندان اسلامی و محققان غربی اشاره میکنیم و با ذکر سیر معناپذیری آن در غرب به تبیین فلسفی مفهوم معنویت میپردازیم و ابعاد و حیثیات هریک را شرح میدهیم و به این نتیجه رسیدهایم که معنویت با همۀ مقوّمات و پیشفرضهایش جدا از زندگی در این دنیا نیست و میان معنویت مدرن با معنویت دینی دو اختلاف اساسی هست: یکی در روش، و دیگری در منشأو بیشتر اشکال معنویت مدرن از مفاهیم ماهوی شهودی هستند.https://jpht.ut.ac.ir/article_67820_ecf6eaedcc3794031298621cd41428da.pdfدانشگاه تهرانمجله علمی " فلسفه دین "2008-706315220180622A discussion of the Triple Arguments of Muhaqqiq Khafri for the Existence of God and the Assessment of Sadr al-Muta'llihin's Objections to Themبراهین سهگانۀ محقق خفری بر اثبات وجود خداوند و ارزیابی اشکالات صدرالمتألهین بر آن5495636782110.22059/jpht.2018.227835.1005471FAحسینعشاقیاستادیار، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی، قم، ایرانروح اللهفروغیاستادیار، دانشگاه ادیان، قم، ایران0009-0003-2922-3603Journal Article20170528Muhaqqiq Khafri is a philosopher who has put forth several arguments for the existence of God. He has considered his arguments as possessing the characteristics of the Truthful Ones' arguments. These arguments use issues such as the reality of existence and the set of beings to prove the Necessary Being. Mulla Sadra deems these arguments incomplete since he believes that they confuse the individual with nature or are formed based on the existence of a set of beings, while only the individuals within the set have real existence. The article at hand presents and explains Khafri's arguments in detail and assesses the objections of Mulla Sadra to them. The conclusion is that the arguments of Khafri have been correct and the objections of Mulla Sadra to them are not acceptable.محقق خفری از زمرۀ فیلسوفانی بود که چندین برهان بر اثبات خداوند اقامه کرد و این براهین را دارای ویژگیهای براهین صدیقین دانست. در این براهین با استفاده از اموری همچون حقیقت وجود و مجموعۀ موجودات، واجبالوجود اثبات شده است. ملاصدرا این براهین را ناتمام میداند، زیرا به عقیدۀ وی میان فرد و طبیعت خلط صورت گرفته یا از راه وجود مجموعۀ موجودات استدلال شکل گرفته است، در حالیکه تنها افراد مجموعه دارای وجود حقیقی هستند. در مقالۀ حاضر براهین خفری را به تفصیل تقریر و تبیین میکنیم و اشکالهای ملاصدرا بر آن، ارزیابی قرار خواهد شد. نتیجه اینکه براهین خفری درست است و اشکالات ملاصدرا بر آن وارد نیست.https://jpht.ut.ac.ir/article_67821_b2fd0961ea86cd55fa2f860d03576a70.pdf