تاریخمندی قرآن مبانی و ادلۀ مختلفی دارد؛ در این مقاله ضمن برشمردن کل مبانی به یک مبنا به تفصیل پرداخته خواهد شد و آن مبنای وحیشناختی تاریخمندی قرآن است. رابطۀ وحی با واقعیتهای عینی زمان نزول و تأثیرپذیری یا عدمتأثیرپذیری وحی از آنها، از جملۀ موضوعات مهمی است که در سدۀ اخیر مجادلات و شبهات زیادی را سبب شده است. پذیرش تأثر قرآن از واقعیات زمانه بدون شک یکی از مبانی نظریۀ تاریخمندی قرآن است؛ نظریهای که بشری شدن و قابل نقد و رد بودن قرآن یا برخی از آموزههای آن را بهدنبال داشته و تنها منبع غیرمحرف آسمانی را از جهات دیگری زیر سؤال میبرد. مطابق این مبنا وحی حیث دیالکتیک با واقعیتهای زمان نزول دارد و به تبع آنها نازل شده است؛ بهنحوی که اگر آن واقعیتها دگرگون بود وحی هم متفاوت میشد؛ محور نقدها در این مقاله بر نفی حیثیت دیالکتیکی وحی است و در ادامه نحوۀ تعامل وحی با واقعیتهای زمان نزول تبیین شده است.
عرب صالحی، محمد. (1395). مبانی تاریخمندی قرآن و تحلیل و نقد مبنای وحیشناختی آن. مجله علمی " فلسفه دین "، 13(4)، 659–680. https://doi.org/10.22059/jpht.2016.61121
MLA
عرب صالحی، محمد. "مبانی تاریخمندی قرآن و تحلیل و نقد مبنای وحیشناختی آن"، مجله علمی " فلسفه دین "، 13، 4، 1395، 659–680. doi: 10.22059/jpht.2016.61121
HARVARD
عرب صالحی، محمد. (1395). 'مبانی تاریخمندی قرآن و تحلیل و نقد مبنای وحیشناختی آن'، مجله علمی " فلسفه دین "، 13(4), pp. 659–680. doi: 10.22059/jpht.2016.61121
CHICAGO
عرب صالحی، محمد، "مبانی تاریخمندی قرآن و تحلیل و نقد مبنای وحیشناختی آن." مجله علمی " فلسفه دین "، 13 4 (1395): 659–680, doi: 10.22059/jpht.2016.61121
VANCOUVER
عرب صالحی محمد. مبانی تاریخمندی قرآن و تحلیل و نقد مبنای وحیشناختی آن. مجله علمی " فلسفه دین ". 1395;13(4):659–680. doi: 10.22059/jpht.2016.61121