در الهیات و حکمت صدرایی مقام «خلافت الهی» غایت وجود انسان و عالم هستی است. ملاصدرا با کمک تبیین و براهین عقلانی و با تکیه بر آموزههای وحیانی در صدد توضیح این انگاره برآمده است. هدف نویسندگان در این جستار بازخوانی نظریۀ ملاصدرا و تأمل در برخی از تفاسیر عقلی اوست. مطابق این نظریه، انسان، خلیفه، نماینده و مظهر خدای تعالی است، خواه بهعنوان خلافت صغری (در زمین) و خواه خلافت کبری (در آسمان و عوالم روحانی). ملاصدرا بر آن بوده که انسان به سبب برخورداری از معرفتی که تعلیم خداوند است، شایستگی مقام خلافت الهی و مسجود ملائکه شدن را پیدا کرد. اختلاف وجودی و سرشت و سرنوشت انسان با موجودات دیگر، اعم از فرشتگان، شیاطین، حیوانات، گیاهان و جمادات بر همین مبناست. از این جهت، انسان «امانتدار» خداست، یعنی صفتی وجودی و نوعی کمال نوری بر انسان افاضه شدهاند و تنها و تنها به او اختصاص دارد.
رضازاده، رضا و مظفریفر، مهناز. (1398). بازخوانی نظریۀ خلافت انسان در حکمت صدرایی. مجله علمی " فلسفه دین "، 16(4)، 677–696. https://doi.org/10.22059/jpht.2019.131713.1005287
MLA
رضازاده، رضا، و مظفریفر، مهناز. "بازخوانی نظریۀ خلافت انسان در حکمت صدرایی"، مجله علمی " فلسفه دین "، 16، 4، 1398، 677–696. doi: 10.22059/jpht.2019.131713.1005287
HARVARD
رضازاده، رضا، و مظفریفر، مهناز. (1398). 'بازخوانی نظریۀ خلافت انسان در حکمت صدرایی'، مجله علمی " فلسفه دین "، 16(4), pp. 677–696. doi: 10.22059/jpht.2019.131713.1005287
CHICAGO
رضازاده، رضا و مظفریفر، مهناز، "بازخوانی نظریۀ خلافت انسان در حکمت صدرایی." مجله علمی " فلسفه دین "، 16 4 (1398): 677–696, doi: 10.22059/jpht.2019.131713.1005287
VANCOUVER
رضازاده رضا، مظفریفر مهناز. بازخوانی نظریۀ خلافت انسان در حکمت صدرایی. مجله علمی " فلسفه دین ". 1398;16(4):677–696. doi: 10.22059/jpht.2019.131713.1005287